✨🏞️Magia Drzew

✨Drzewa od zawsze były czymś więcej niż tylko częścią krajobrazu — w kulturach całego świata stanowiły pomost między ziemią a niebem, życiem a śmiercią, codziennością a sacrum. W artykule „Magia Drzew” odkrywamy ich głęboką symbolikę, duchowe znaczenie i miejsce w mitologii oraz tradycjach ludowych. Od słowiańskiego Drzewa Światów, przez buddyjskie Drzewo Bo, aż po skandynawskie Yggdrasil — każde z nich niesie ze sobą opowieść o mocy, pamięci i połączeniu z naturą.

To podróż przez czas i przestrzeń, w której drzewa stają się bohaterami mitów, strażnikami wspólnoty i źródłem uzdrawiającej energii. Wsłuchując się w ich szelest, możemy odnaleźć echo dawnych wierzeń i przypomnieć sobie, że magia natury wciąż jest obecna — wystarczy tylko zatrzymać się na chwilę i spojrzeć w koronę starego dębu.

🌲Drzewo Światów (znane też jako Drzewo Kosmiczne lub Axis Mundi) w mitologii słowiańskiej było centralnym punktem wszechświata. Oto jego szczegółowy opis:

STRUKTURA FIZYCZNA:
– Najczęściej wyobrażane jako potężny dąb, choć czasem też jako jesion lub brzoza
– Jego wysokość sięgała od podziemi aż do nieba
– Korona podtrzymywała sklepienie niebieskie
– Korzenie sięgały do najgłębszych warstw podziemia
– Często przedstawiane z Żar-Ptakiem w koronie i smokiem/wężem przy korzeniach

ZNACZENIE SYMBOLICZNE:
1. Korona (Praw):
– Mieszkają tu duchy niebiańskie i ptaki
– Związana ze słońcem i gwiazdami
– Reprezentuje przyszłość i boskie prawa

2. Pień (Jaw):
– Przestrzeń życia ludzi i zwierząt
– Miejsce teraźniejszości
– Symbol równowagi między górą a dołem

3. Korzenie (Nav):
– Kraina zmarłych przodków
– Związana z wodami podziemnymi
– Symbolizuje przeszłość i pamięć o przodkach

FUNKCJE:
– Łączyło wszystkie trzy sfery wszechświata
– Stanowiło oś komunikacji między światami
– Było punktem orientacyjnym w przestrzeni sakralnej
– Służyło jako droga dla szamanów w ich duchowych podróżach

ODBICIE W KULTURZE:
– Święte gaje często organizowano wokół starych dębów
– Wiele rytuałów odprawiano pod starymi drzewami
– Motyw drzewa pojawia się w hafcie i zdobnictwie ludowym
– Do dziś w kulturze słowiańskiej zachował się szacunek dla starych drzew

📜🌲BAJKA O DRZEWACH
Bajka opowiedziana przez Joatama, najmłodszego syna króla Jerubaala, jest zawarta w Księdze Sędziów, 9,7-15. Historia opowiada o tym, jak drzewa zebrały się, aby wybrać spośród siebie króla. Najpierw zaproponowały tę godność oliwce, figowcowi i winorośli, ale wszystkie odmówiły, ponieważ bardziej ceniły swoje owoce niż władzę. W końcu drzewa zwróciły się do głogu, który zgodził się zostać królem, ale pod warunkiem, że drzewa schronią się w jego cieniu, a jeśli nie, to groził, że spali je ogniem.

🌲
Drzewa święte w dawnych religiach
W religii kreteńskiej drzewa były obiektem kultu, gdzie adorowano nawet gałęzie jako bóstwa, oddając im cześć i składając ofiary. U Greków drzewa i gaje były miejscami zamieszkiwanymi przez bóstwa i nimfy. Wycinając las, pozostawiano jedno drzewo lub kępę drzew, często poświęcone Artemidzie. Różne drzewa były związane z różnymi bóstwami, np. dęby z Zeusem, oliwki z Ateną, wawrzyn z Apollinem, platany z Dionizosem, mirt z Afrodytą. Cyprysy, wiązy i topole zdobiły cmentarze, symbolizując świat podziemny.

🌲

Drzewo Bo
Drzewo Bo, znane także jako drzewo Buddy (Ficus religiosa), to figowiec indyjski, pod którym Gautama Buddha doznał oświecenia. Pielgrzymki odwiedzają potomka tego drzewa w stanie Bihar w Indiach.

🌲

Drzewo wszechświata (Yggdrasil)
Yggdrasil to mitologiczne drzewo świata w mitologii skandynawskiej, wiecznie zielony jesion, który podtrzymuje wszechświat. Konary tego drzewa obejmują Asgard, a korzenie rozciągają się do Niflheimu, Jötunheimu i podziemnego świata zmarłych.
🌲
Drzewo dobra i zła
Przypowieść biblijna mówi, że „Nie ma drzewa dobrego, które by rodziło złe owoce, ani złego, które by rodziło dobre” (Ewangelia wg Mateusza 12,33; Łukasza 6,43-6).
🌲
Drzewo życia
Drzewo życia to symbol rodzący złote jabłka, strzeżone przez smoka w gaju Hesperyd na krańcach świata. W mitologii różnych kultur, także Babilończyków i Asyryjczyków, symbolizuje życie i życiodajne siły. Chrześcijańscy teologowie widzieli w nim przeciwstawienie drzewa wiadomości dobrego i złego, łączyli je z drzewem Krzyża św. i symbolizowali nim zbawienie.

Wsłuchaj się w drzewa, które  szeleszcząc liśćmi opowiadają o wieczności i otwierają drzwi do dawno zapomnianych czasów, kiedy ceniono je za uzdrawiające moce, a nawet czczono jako święte.

Przypominają o swojej mocy i magii ściśle związane ze światem wróżek. Ich moc uzdrawiania, przyciąga elfy. Odnajdź swoje własne  drzewo, które dając siłę, czuwa i ustanawia połączenie z naturalnym królestwem. Dla Rzymian, Celtów, Słowian i Germanów drzewa odgrywały ważną rolę i były uważane za święte.Dla nich ich święte gaje były naturalnie wyhodowanymi świątyniami wyższych mocy, ośrodkami duchowych doświadczeń i siedliskami leczniczych roślin i zwierząt.

Magia drzew to koncepcja związana z wierzeniami i praktykami duchowymi, które przypisują drzewom specjalną moc, siłę lub znaczenie. W różnych kulturach i tradycjach drzewa były uważane za święte lub magiczne, a ich obecność i właściwości były często wykorzystywane w rytuałach religijnych, obrzędach świątecznych czy praktykach uzdrawiania.

W niektórych tradycjach magia drzew opiera się na przekonaniu, że każde drzewo ma swoją własną duszę lub ducha, który może mieć wpływ na ludzi i otaczający świat. Ludzie wierzyli, że drzewa mogą być połączone z nadprzyrodzonymi siłami, a ich korzenie sięgające głęboko w ziemię pozwalają im na absorpcję energii i mocy.

Wierzenia te często podkreślały, że drzewa są żywymi istotami, posiadającymi duszę i energię, które mogą wpływać na życie ludzi i środowisko naturalne. Przykładowo, w polskich tradycjach ludowych, drzewa były uważane za obiekty o magicznej mocy, symbolizujące życie, nieśmiertelność, a także stałość i porządek świata. Każde drzewo miało swoje symboliczne znaczenie i związane z nim wierzenia oraz praktyki magiczne.

Oto kilka przykładów symboliki drzew w polskiej kulturze ludowej:

Brzoza: kojarzona z magią uzdrawiania, prawdą, rozpoczynaniem od nowa.
Dąb: symbol siły, wytrzymałości i długowieczności.
Lipa: reprezentuje miłość, piękno i ochronę.
Wierzba: często wiązana z magią i intuicją.
Drzewa były również częścią rytuałów i obrzędów, mających na celu zapewnienie płodności i dobrobytu1. Ich obecność w kulturze jest tak silna, że nawet dzisiaj wiele z tych wierzeń i symboli przetrwało, wpływając na nasze postrzeganie natury i jej znaczenia w życiu codziennym.

Magia drzew może również obejmować praktyki związane z wykorzystaniem różnych części drzewa, takich jak gałęzie, liście, kora czy korzenie, w celach leczniczych, ochronnych czy magicznych. Niektóre drzewa, takie jak dąb, wierzba czy lipa, były szczególnie szanowane i używane w obrzędach kultowych czy praktykach magicznych ze względu na swoje symboliczne znaczenie i właściwości.

Magia drzew jest często obecna w folklorze, mitologii i wierzeniach różnych kultur na całym świecie, a do dziś praktyki z nią związane są kontynuowane w wielu tradycjach duchowych i religijnych.

🌲
Gałęzie: Używane do tworzenia amuletów i talizmanów, które miały chronić przed złymi mocami lub przyciągać dobre energie.
Liście: Wykorzystywane w ziołolecznictwie i jako składniki mikstur, mające wspierać zdrowie i dobre samopoczucie.
Kora: Często stosowana w medycynie ludowej ze względu na swoje właściwości lecznicze; na przykład kora wierzby zawiera salicynę, która jest naturalnym prekursorem aspiryny.
Korzenie: Uznawane za silnie zakorzenione w ziemi i zbierające z niej energię, były używane w rytuałach mających na celu uzyskanie stabilności, siły czy ochrony.
Drzewa takie jak dąb, wierzba i lipa były i są nadal cenione w wielu kulturach. Dąb, ze względu na swoją potężną budowę i długowieczność, był symbolem siły i wytrzymałości. Wierzba, z kolei, ze swoimi giętkimi gałęziami, była kojarzona z elastycznością i intuicją. Lipa, często sadzona w centralnych punktach wsi, była symbolem wspólnoty i miłości.

Te głęboko zakorzenione wierzenia i praktyki pokazują, jak natura i jej elementy były integralną częścią życia naszych przodków, wpływając na ich codzienne działania i duchowość.

W Starym Testamencie Abraham zbudował ołtarz dla Pana w pobliżu świętego dębu.Opis tego wydarzenia znajduje się w Księdze Rodzaju (Rdz 18). Oto fragment tekstu:

„Pan ukazał się Abrahamowi pod dębami Mamre, gdy ten siedział u wejścia do namiotu w najgorętszej porze dnia. Abraham spojrzawszy dostrzegł trzech ludzi naprzeciw siebie. Ujrzawszy ich podążył od wejścia do namiotu na ich spotkanie. A oddawszy im pokłon do ziemi, rzekł: «O Panie, jeśli darzysz mnie życzliwością, racz nie omijać Twego sługi! Przyniosę trochę wody, wy zaś raczcie obmyć sobie nogi, a potem odpocznijcie pod drzewami. Ja zaś pójdę wziąć nieco chleba, abyście się pokrzepili, zanim pójdziecie dalej, skoro przechodzicie koło sługi waszego». A oni mu rzekli: «Uczyń tak, jak powiedziałeś». Abraham poszedł więc spiesznie do namiotu Sary i rzekł: «Prędko zaczyń ciasto z trzech miar najczystszej mąki i zrób podpłomyki». Potem Abraham podążył do trzody i wybrawszy tłuste i piękne cielę, dał je słudze, aby ten szybko je przyrządził. Po czym, wziąwszy twaróg, mleko i przyrządzone cielę, postawił przed nimi, a gdy oni jedli, stał przed nimi pod drzewem. Zapytali go: «Gdzie jest twoja żona, Sara?» – Odpowiedział im: «W tym oto namiocie». Rzekł mu [jeden z nich]: «O tej porze za rok znów wrócę do ciebie, twoja zaś żona Sara będzie miała wtedy syna». Sara przysłuchiwała się u wejścia do namiotu, [które było tuż] za Abrahamem. Abraham i Sara byli w bardzo podeszłym wieku. Toteż Sara nie miewała przypadłości właściwej kobietom. Uśmiechnęła się więc do siebie i pomyślała: «Teraz, gdy przekwitłam, mam doznawać rozkoszy, i mój mąż starzec?» Pan rzekł do Abrahama: «Dlaczego to Sara śmieje się i myśli: Czy naprawdę będę mogła rodzić, gdy już się zestarzałam? Czy jest coś, co byłoby niemożliwe dla Pana? Za rok o tej porze wrócę do ciebie, i Sara będzie miała syna». Wtedy Sara zaparła się, mówiąc: «Wcale się nie śmiałam» – bo ogarnęło ją przerażenie. Ale Pan powiedział: «Nie. Śmiałaś się!» Potem ludzie ci odeszli i skierowali się ku Sodomie. Abraham zaś szedł z nimi, aby ich odprowadzić, a Pan mówił sobie: «Czyż miałbym zataić przed Abrahamem to, co zamierzam uczynić? Przecież ma się on stać ojcem wielkiego i potężnego narodu, i przez niego otrzymają błogosławieństwo wszystkie ludy ziemi. Bo upatrzyłem go jako tego, który będzie nakazywał potomkom swym oraz swemu rodowi, aby przestrzegając przykazań Pana postępowali sprawiedliwie i uczciwie, tak żeby Pan wypełnił to, co obiecał Abrahamowi»(…)”.

Święty dąb jest ważnym symbolem w wielu kulturach i tradycjach. Oto kilka aspektów związanych z dębem w różnych kontekstach:

Symbolika dębu w mitologii celtyckiej i nordyckiej:
W mitologii celtyckiej dąb jest nazywany “królem drzew” i uważany za symbol siły i wytrzymałości. Druidzi, kapłani celtyccy, widzieli go jako axis mundi, czyli środek kuli ziemskiej, łączący niebo, ziemię i świat podziemny.
Norscy wikingowie również czcili dąb, utożsamiając go z Thorem, bogiem piorunów i błyskawic. Wierzyli, że dąb służy jako brama do świata duchowego.
Legendarna historia o “świętym dębie” związana z świętym Bonifacym opowiada o jego działaniu na rzecz chrystianizacji. Św. Bonifacy ściął dąb, który był miejscem kultu pogańskiego, a runięcie drzewa miało symboliczne znaczenie, potwierdzając zwycięstwo chrześcijaństwa nad pogaństwem.
Duchowe znaczenie dębu:
W Biblii, dąb symbolizuje męstwo, wytrwałość i obecność Boga. W wielu wersetach jest określany jako symbol Bożej ochrony i zaopatrzenia.
W słowiańskich wierzeniach dąb również miał swoje miejsce. Na przykład Veles, zmiennokształtny bóg, był związany z burzami i często przybierał postać węża, ślizgając się po świętym drzewie w kierunku domeny Peruna.
Charakterystyka fizyczna dębu:
Dąb to twarde drewno, które może osiągnąć wysokość do 100 stóp i żyć ponad 500 lat.
Jego żołędzie służą jako owoce rośliny, a liście są klapowane i zielone.
Dęby słyną z ogromnych pni i rozległych korzeni, które pomagają im przytwierdzać się do podłoża.
Dąb jest symbolem mocy, stałości i wytrwałości. Jego obecność w kulturze jest tak silna, że wiele kościołów i kaplic nosi jego imię.
Wciąż odwołujemy się do przykładu św. Bonifacego jako wzoru odwagi, poświęcenia i oddania służbie Bogu.
Dąb jest więc nie tylko drzewem o imponujących cechach fizycznych, ale także ma bogatą symbolikę i duchowe znaczenie w różnych tradycjach i wierzeniach.

Germański bóg ojciec Wotan (nordycki „Odyn”) otrzymał magiczną moc run po dziewięciu dniach zwisania do góry nogami na drzewie świata Yggdrasil.W mitologii nordyckiej, zgodnie z Eddą, istnieje opowieść o stworzeniu pierwszych ludzi z drewna. Bogowie, w tym Odyn, stworzyli mężczyznę o imieniu Ask z jesionu i kobietę o imieniu Embla z wiązu. Ask i Embla stali się protoplastami wszystkich ludzi i zamieszkali w Midgardzie, który jest światem ludzi.

JESION I WIĄZ miały swoje symboliczne znaczenie w mitologii nordyckiej. Jesion, z którego stworzono Ask, był uważany za drzewo życia, mocne i wytrzymałe, symbolizujące człowieka. Wiąz, z którego stworzono Emblę, był kojarzony z pięknem i delikatnością, reprezentując kobiecość.
Ta historia podkreśla bliskie powiązanie natury z ludźmi w mitologii nordyckiej i wskazuje na to, że wszystkie żywe istoty mają wspólny początek i są ze sobą powiązane. Odyn Vili i Ve. Zabili Ymira i stworzyli świat z jego ciała. Z dwóch pni drzew, które wyrzuciły na brzeg morze, uformowali mężczyznę i kobietę, pierwszych rodziców rodzaju ludzkiego. Odyn dał nowym istotom oddech i życie, Vili umysł i ruch, a Ve oblicze, mowę, słuch i wzrok. Mężczyznę nazwali Ask (jesion), a kobietę Embla (wiąz). Ludzkość wywodzi się od tych dwóch istot. Według mitologii nordyckiej, trzej bogowie: Odyn, Vili i Ve, stworzyli świat z ciała olbrzyma Ymira, którego zabili. Z jego ciała powstały różne elementy świata, takie jak ziemia z jego skóry, niebo z czaszki, góry z kości, a morza z krwi.
Następnie bogowie uformowali pierwszych ludzi z pni drzew, które znaleźli na brzegu morza. Odyn dał im oddech i życie, Vili obdarzył ich umysłem i zdolnością do ruchu, a Ve nadał im oblicze, mowę, słuch i wzrok. Mężczyznę nazwali Ask, co oznacza jesion, a kobietę Embla, co oznacza wiąz. Te dwa drzewa były wybrane ze względu na swoje wyjątkowe cechy – jesion był ceniony za swoją wytrzymałość i elastyczność, natomiast wiąz za piękno i delikatność.
Ta historia ilustruje, jak w mitologii nordyckiej natura jest ściśle związana z ludźmi i jak ważną rolę odgrywa w kształtowaniu świata i społeczeństwa. Jest to piękny przykład tego, jak starożytne kultury próbowały wyjaśnić pochodzenie człowieka i zjawiska naturalne, nadając im boski wymiar.

W mitologii nordyckiej, Odyn (znany również jako Wotan w mitologii germańskiej) zdobył głęboką wiedzę o runach i ich magicznej mocy po tym, jak zawisł do góry nogami na Yggdrasil, Drzewie Świata, przez dziewięć dni i nocy. Był przebity własną włócznią, Gungnirem, i w ofierze poświęcił siebie samemu sobie. W trakcie tego mistycznego doświadczenia, Odyn doznał objawienia i zrozumiał tajemnice run, które stały się potężnym narzędziem wiedzy i magii.

Runy w mitologii nordyckiej były nie tylko alfabetem, ale również miały własne magiczne właściwości i były używane w rytuałach i czarach. Odyn, jako bóg wojny, mądrości, poezji i magii, często wykorzystywał runy do różnych celów, w tym do wróżenia, ochrony i zwycięstwa w bitwie.

To wydarzenie jest jednym z najbardziej znaczących w mitologii nordyckiej i podkreśla gotowość Odyna do poświęceń w poszukiwaniu głębszej wiedzy i mocy

Indianie północnoamerykańscy nazywają drzewa, najbliższymi duchowymi krewnymi.  W kulturze północnoamerykańskich Indian drzewa są uważane za najbliższych duchowych krewnych. Mają one specjalne znaczenie i są często portretowane jako dary od bóstw, sprzymierzeńcy ludzi oraz symbole życzliwości. Oto kilka przykładów:

Brzoza:
W kulturze północnoamerykańskich Indian brzoza jest legendarnym “drewnem, które pali się, nawet gdy jest mokre”.
Z kory brzozy przygotowywano canoe, okrycia domów, pojemniki i skrzynie.
Wiosną zbierany był cenny sok z brzozy, który miał uzdrawiające właściwości.
Tsohanoai:
Tsohanoai to bóg słońca lub nosiciel słońca w mitologii niektórych plemion.
Jest odpowiedzialny za nieść Słońce na plecach ze wschodu na zachód.
Jego drewno było używane do różnych celów, w tym do budowy canoe.
Ahsonnutli:
Ahsonnutli to bóg lub ojciec nieba.
Jest odpowiedzialny za stworzenie firmamentu, ziemi i nieba.
Jego kolory punktów kardynalnych (czarny, niebieski, biały, żółty) były używane w ceremoniach tworzenia postaci na piasku.
Estsanatlehi:
Estsanatlehi to zmieniająca się kobieta, symbolizująca pory roku na ziemi.
Jest bóstwem szanowanym przez Navajo.
Jej cechy odzwierciedlają zmianę, odnowę i cykl życia.
Te przykłady pokazują, jak drzewa w kulturze Indian północnoamerykańskich mają zarówno praktyczne, jak i duchowe znaczenie, łącząc ludzi z naturą i duchami.

🏞️

Będąc w lesie wsłuchaj się w tą ciszę i usłysz ich wołanie. Drzewa  pragną być widziane, postrzegane i dotykane.

Właściwym językiem drzewa jest jednak dialog z wiatrem. Szelest liści w ciągle zmieniających się głosach. Wydaje się, że mają swoje nastroje tak jak my: czasami słyszymy uwodzicielski szept, piosenkę, grzmot, a nawet słowo mocy. Drzewa nadają każdej porze roku własne oblicze i niosą ze sobą inne przesłanie.

Zwracając się do opiekuna lasu, poproś go o ochronę. Zwykle rozpoznasz go przy wejściu do pewnego fragmentu lasu. Przedstaw się i poproś o wstęp.
W naszych lasach, zwłaszcza w pobliżu starych drzew, często żyją duchy natury, takie jak nimfy, wróżki, gobliny i wreszcie duch samego drzewa, który może szukać kontaktu z tobą. Otwórz swoją percepcję, bądź otwarty na formy energii, które chcą się ukazać. Podczas interakcji z tymi istotami zawsze okazuj szacunek i zachowaj sprawiedliwą równowagę między dawaniem a braniem.

Indyjscy uzdrowiciele palą fajkę pokoju (Calumed) lub cygaro Mapacho, szamani syberyjscy kładą bylicę na kawałku żarzącego się węgla. Nawet Kościół katolicki nie może obejść się bez szamańskich tradycji ludów, które nawracają i włączają wymachiwanie kadzidłem do swoich rytuałów.

Rytuały i ceremonie wykorzystujące dym są powszechne w wielu kulturach i tradycjach duchowych na całym świecie. Dym, często postrzegany jako sposób na komunikację z duchowym światem, jest używany w różnych formach:

Fajka pokoju (Calumet): Indyjscy uzdrowiciele używają fajki pokoju, która jest palona podczas niektórych ceremonii religijnych, uroczystości społecznych, a także w trakcie indywidualnej modlitwy1.
Cygaro Mapacho: To rodzaj tytoniu używanego przez niektóre plemiona w Ameryce Południowej, często w kontekście rytuałów i ceremonii oczyszczających.
Szamani syberyjscy: W praktykach szamańskich, takich jak te na Syberii, bylica może być kładziona na żarzących się węglach, co jest częścią rytuałów oczyszczających i uzdrawiających2.
Wymachiwanie kadzidłem w Kościele katolickim również ma głębokie korzenie i jest częścią liturgii, symbolizując modlitwę wznoszącą się do Boga oraz oczyszczenie i błogosławieństwo3. Wszystkie te praktyki podkreślają znaczenie dymu jako medium łączącego świat fizyczny ze światem duchowym, a także jako ofiarę, która ma przynieść błogosławieństwo i ochronę.
Ofiara z dymu cieszy i odżywia twoich duchowych pomocników.

Pamiętaj że nasze wewnętrzne oczy widzą więcej niż zewnętrzne. Wprowadź się w trans i stań się swoim drzewem, wczuj się całkowicie, połącz z jego ciałem energetycznym. Poczuj, ile jeszcze jest w tobie ludzkiej energii i stopniowo wymieniaj ją na energię drzewa. Połóż ręce na różnych częściach pnia, daj się poprowadzić i nie zapomnij o korzeniach wystających z ziemi. Jakie wzory, ruchy, kolory, słowa dostrzegasz? Jakie obrazy pojawiają się w Tobie? Zapytaj swoje drzewo, co możesz dla niego zrobić . Pracując z drzewami, ponownie łączymy się z duchowymi tradycjami, wiedzą i mocą naszych przodków.

Tankuj pod dębem, medytuj pod wierzbą, śnij pod lipą. Można wdychać siłę, uczą nas drzewa.

„Świadomie łącząc się z duchem drzew, łączysz się z mocą leżącą u podstaw całego stworzenia”. (Alfreda Zenza)

Brzoza – jako „ drzewo światła” symbolizujące nowe początki, wzmacnia intuicję i łagodzi stany depresyjne. Sok brzozowy oczyszcza i upiększa skórę. Posiada  cudowny wpływ na  duszę. Jej lekkość przywraca do życia szczęście

Herbata z wiosennych liści brzozy działa moczopędnie, pomaga przy problemach skórnych , chorobach dróg moczowych i przeziębieniach.

Buk – dla Celtów „matka lasu”, pomaga przy zaburzeniach równowagi i nerwowości. Aromat liści sprzyja koncentracji i łagodzi bóle głowy. Buk (Fagus silvatica) często nazywany jest królową lasu. Ze względu na wysokość dochodzącą do 40 metrów i wygląd przypomina połączenie nieba z ziemią. Najstarszy buk w Europie ma ponad 500 lat.

Młode wiosenne liście można jeść na surowo lub gotować.

Czarny bez -mówi się, że drzewo liliowe ma magiczną moc. Jedno jest pewne: owoce czarnego bzu rozwijają prawdziwą magiczną moc przeciwko grypie i chorobie – ich sok ma działanie wywołujące pot, obniżające gorączkę i wzmacniające odporność. Zawarte w nim antocyjany pomagają w stanach ostrych oraz zapobiegawczo.Czarny bez, znany również jako bez czarny (Sambucus nigra), odgrywa istotną rolę w wielu kulturach i tradycjach jako roślina o magicznych właściwościach. W magii ludowej i w tradycjach ezoterycznych czarny bez często jest postrzegany jako roślina ochronna, oczyszczająca i lecznicza.
Wierzono, że czarny bez posiada moc odstraszania złych duchów, chronienia domu i jego mieszkańców przed negatywnymi energiami oraz przynoszenia pomyślności. Gałązki czarnego bzu były czasami używane jako amulety lub zawieszane nad drzwiami jako talizmany ochronne.
W medycynie ludowej czarny bez był również szeroko stosowany jako roślina lecznicza do leczenia różnych dolegliwości, takich jak przeziębienia, grypa, gorączka czy bóle reumatyczne. Sok z owoców czarnego bzu był również wykorzystywany do produkcji syropów, herbat czy nalewek o właściwościach wzmacniających odporność.
Współcześnie czarny bez nadal cieszy się popularnością w magii zielarskiej, medycynie naturalnej oraz w praktykach ezoterycznych jako symbol ochrony, oczyszczania i uzdrawiania. Jednak warto pamiętać, że przed użyciem jakiejkolwiek rośliny w celach magicznych czy leczniczych zawsze warto skonsultować się z odpowiednim specjalistą.

Dawka magicznego eliksiru: wystarczy szklanka soku z czarnego bzu dziennie.

Dąb– święte drzewo naszych przodków, dodaje energii, pobudza krążenie, wzmacnia pewność siebie. Odwar z kory dębu uodparnia skórę. Wspomaga regenerację po stresie. Dąb (Quercus) jest nieposkromiony i samowystarczalny. Z wiekiem do 1000 lat i wysokością wzrostu do 35 metrów jest symbolem wielkości i siły. Reprezentuje siłę, wytrzymałość i walkę, w tym zwycięstwo. Mity o Dębie: Dąb jest symbolem siły, męskości i długowieczności w wielu kulturach na całym świecie. W mitologii celtyckiej dąb był uważany za drzewo opiekuńcze, a jego liście miały moc przepędzania złych duchów. Dąb, znany również jako król lasu, odgrywa istotną rolę w magii drzew ze względu na swoją potężną, solidną naturę oraz długowieczność. W wielu kulturach dąb jest symbolem siły, męskości, stabilności i mądrości. Ma on głębokie korzenie w mitologii i tradycjach różnych narodów.
W magii ludowej dąb jest często kojarzony z ochroną, witalnością i sukcesem. Gałązki lub liście dębu były czasami używane jako talizmany lub amulety ochronne, a rytuały z udziałem dębu mogły służyć do odstraszania złych duchów i przyciągania pozytywnej energii.
Dąb był również uważany za drzewo święte w wielu kulturach, a jego korzenie sięgające głęboko w ziemię symbolizowały połączenie z ziemią i duchową mocą natury. W mitologii celtyckiej dąb był uważany za drzewo o szczególnych właściwościach magicznych, a jego liście, gałązki i kora były wykorzystywane w różnych obrzędach i praktykach duchowych.
Współcześnie dąb nadal cieszy się popularnością w praktykach ezoterycznych i magicznych jako symbol siły, stabilności i ochrony. Jego obecność w rytuałach magii ziemi, medytacji czy uzdrawiania może być wykorzystywana do wzmacniania więzi z naturą i duchową przemianą.

Grusza – jeśli czujesz się bezbronny, usiądź przy niej, poczujesz się chroniony. Grusza, chociaż może być mniej powszechnie znana w kontekście magii drzew, nadal ma swoje symboliczne znaczenie i właściwości magiczne. W niektórych tradycjach ludowych i ezoterycznych grusza jest kojarzona z płodnością, obfitością i ochroną domowego ogniska.
W magii ludowej grusza często była używana jako symbol płodności i dobrobytu. Jej kwiaty mogły być wykorzystywane w rytuałach miłosnych lub płodnościowych, a owoce były traktowane jako symbol obfitości i bogactwa. Gałązki lub liście gruszy mogły być także używane jako talizmany ochronne, zwłaszcza w domu, aby zapewnić harmonię i spokój w rodzinie.
W niektórych tradycjach grusza była również kojarzona z duchową ochroną i duchowym oczyszczaniem. Jej obecność w ogrodach i na terenach wiejskich była uważana za zabezpieczenie przed negatywnymi energiami i duchowymi atakami.
Chociaż grusza może nie być tak powszechnie stosowana w praktykach magii drzew jak inne gatunki, jej obecność i symboliczne znaczenie wciąż mogą być cenione w praktykach ezoterycznych i duchowych. Jak w przypadku każdej rośliny, warto pamiętać o szacunku i wdzięczności wobec darów, jakie oferuje nam natura.

Jabłoń – o jabłoni mówi się, że jest symbolem miłości. Rzucanie jabłkiem zawsze było oznaką uczucia. Daje poczucie młodości i radości. Jabłoń ma bogatą historię w magii i tradycji ezoterycznych, często symbolizując obfitość, płodność, zdrowie i duchowe przebudzenie. Oto kilka sposobów, w jakie jabłoń jest wykorzystywana w magii drzew:
Jabłka są uważane za symbol obfitości i płodności, zarówno w sensie fizycznym, jak i duchowym. W magii ludowej jabłka były często używane w rytuałach przyciągania obfitości i bogactwa.
W niektórych tradycjach jabłoń jest kojarzona z duchowym oczyszczeniem i ochroną. Jej kwiaty mogą być wykorzystywane w rytuałach oczyszczających, a jej obecność w ogrodach była uważana za zabezpieczenie przed negatywnymi energiami.
Jabłka są również kojarzone z zdrowiem i uzdrawianiem. W medycynie ludowej jabłka były wykorzystywane do leczenia różnych dolegliwości, a ich obecność w rytuałach może być powiązana z praktykami uzdrawiania i zachęcaniem do dobrego samopoczucia.
W niektórych praktykach ezoterycznych jabłoń symbolizuje również duchową transformację i odrodzenie. Jej cykl życia, od kwitnienia poprzez owocowanie i obumieranie, jest często interpretowany jako metafora dla cyklu życia i śmierci, a także jako symbol duchowego wzrostu i rozwoju.
Jabłoń jest więc rośliną o głębokim znaczeniu symbolicznym i magii, której obecność może być wykorzystywana w wielu praktykach duchowych i rytuałach magicznych.

Jarzębina – pomaga wejrzeć w przeszłość. Jarzębina jest fascynująca. Drzewo jarzębiny, znane także jako czeremcha, jest uważane za symbol ochrony i siły. W niektórych kulturach uważane jest również za roślinę magiczną, która może odstręczać złe duchy i przynosić szczęście. Ludzie często używają gałązek jarzębiny do wytwarzania amuletów czy talizmanów ochronnych. Wierzono, że drzewo jarzębiny ma moc ochronną, szczególnie przed negatywnymi energiami i złymi duchami. Gałązki jarzębiny często wykorzystywano do dekoracji domów podczas świąt, aby przynosiły dobrobyt i chroniły mieszkańców przed złem. W niektórych kulturach wierzono także, że noszenie naszyjnika z korzeni lub liści jarzębiny może przynieść szczęście i ochronę. Jarzębina jest fascynującą rośliną o bogatej historii i różnorodnych zastosowaniach. W wielu kulturach jarzębina była uważana za roślinę magiczną, która może przynosić ochronę, szczęście i dobrobyt. Jej czerwone owoce często kojarzone są z życiem, miłością i płodnością. Gałązki jarzębiny były używane do wytwarzania amuletów, a w niektórych miejscach wierzono, że sadzenie jarzębiny w pobliżu domu może przynieść dobre energie i chronić mieszkańców przed chorobami i złymi duchami. W tradycji celtyckiej jarząbina była uważana za roślinę ochronną, która odstrasza złe duchy i przynosi szczęście. Gałązki jarzębiny były czasem używane do wytwarzania obręczy ochronnych czy amuletów.
W mitologii nordyckiej jarząbina była uważana za drzewo życia i symbolizowała odwagę i siłę. Wierzono, że jarząbina chroni przed złem i przynosi szczęście.
W niektórych praktykach ezoterycznych jarząbina jest kojarzona z magią miłości, płodności i ochrony. Jej czerwone owoce są czasem używane w zaklęciach miłosnych czy do przyciągania pozytywnych energii.
W tradycyjnej medycynie ludowej jarząbina była używana jako lekarstwo na różne dolegliwości, takie jak gorączka, reumatyzm czy trudności trawienne.

Jesion –mit. nord.- Ask (pierwszy mężczyzna) stworzony z pnia jesionu. (Fraxinus) dorasta do 40 metrów wysokości i 250 lat i jest drzewem roztropności i ambicji. Jesion reprezentuje wszechogarniające drzewo świata Yggdrasil. Drzewo to swoimi trzema korzeniami łączy dziewięć różnych światów, które są podzielone na trzy poziomy . W tych światach żyją różne istoty: elfy, krasnoludy, olbrzymy i bogowie. W Midgard, świecie będącym centrum wszystkich światów, żyją ludzie. Jeśli ten wszechogarniający jesion kiedykolwiek zacznie usychać, będzie to dzień zagłady. Smok, wgryzając się kłami w jeden z korzeni, próbuje zatruć jesion. W koronie jesionu mieszka orzeł, który jest jego przeciwnikiem. Oba symbolizują odwieczną walkę dobra ze złem.W tej walce ważną rolę odgrywa również wiewiórka, która nieustannie powoduje niepokój między dwoma przeciwnikami. Rybacy również wierzyli w moc jesionu. Poszczególne części swoich łodzi wykonywali z drewna jesionowego, aby zabezpieczyć je przed wywróceniem .Plemię Indian Algonquin wywodzi się z faktu, że stwórca świata stworzył mężczyznę i kobietę, strzelając strzałą w jesion.Aby chronić się przed wężami, wokół domów i stajni układano liście jesionu. Jeśli wąż ukąsił, na ranę przykładano rozgniecione liście jesionu i podawano kieliszek wina z kilkoma kroplami soku z liści jesionu. Jesion był filarem świata dla Wikingów, którzy nazywali siebie Aschemannen: Yggdrasil, jesion świata, łączył miasto bogów Asgard z gigantyczną krainą Jotunheim i podziemnym światem Niflheim. Upadek świata popiołów był równoznaczny z końcem świata. Nic więc dziwnego, że lasy jesionowe uznano za święte. W pobliżu Uppsali (Szwecja) gaj jesionowy był poświęcony nordyckiemu bogu Odynowi i uznany za święty, ponieważ według mitologii wisiał on ranny na świecie jesionu yggdrasil przez dziewięć dni i tam nabył umiejętności czytania run i maga. Przezwisko skaldyka Odyna brzmiało Galgagramir (pan na szubienicy) lub Hangi (wisielec). Domniemane podobieństwa z chrześcijaństwem – anglosaskie tłumaczenie chrześcijańskiego krzyża brzmiało „Szubienica”. Popiół odgrywał podobną boską rolę nawet u starożytnych Greków: już w 700 r. p.n.e. udokumentowano tam, że ojciec bogów, Zeus, stworzył trzecie, brązowe pokolenie z jesionów. Drzewo jesionu, znane również jako jesion, ma swoje miejsce w wielu tradycjach i wierzeniach. W niektórych kulturach jest ono uważane za magiczne ze względu na swoją siłę, wytrzymałość i łączność z naturą. Jesion często symbolizuje stabilność, odrodzenie i ochronę. W mitologii nordyckiej jesion był drzewem związanym z bogiem Thorem, a w wierzeniach celtyckich uważano go za drzewo chroniące przed złem duchami. W niektórych praktykach magii naturalnej jesion jest wykorzystywany do tworzenia amuletów czy talizmanów ochronnych.  Jesion jest fascynującym drzewem o bogatej historii i znaczeniu w różnych kulturach.
Jesion jest symbolem siły, wytrzymałości i stabilności. W wielu kulturach drzewo to jest kojarzone z odpornością na trudności i przeciwności losu.
W mitologii nordyckiej jesion był drzewem związanym z bogiem Thorem, który jest bogiem wojny, ochrony i siły. W wielu kulturach jesion był uważany za drzewo ochronne, które chroniło przed złymi duchami i negatywnymi energiami.
Jesion jest często kojarzony z odrodzeniem i regeneracją. Jego zdolność do odradzania się po trudnych warunkach atmosferycznych symbolizuje nadzieję i nowe początki.
W praktykach magii naturalnej jesion często jest używany do tworzenia amuletów, talizmanów i różdżek ochronnych. Wierzono, że noszenie lub trzymanie przedmiotów wykonanych z jesionu może przynieść ochronę i siłę.

Jodła – jodła pospolita posiada dobrego ducha, a z jej igieł sporządzano zgodnie z zaleceniami szamana eliksir, który leczył liczne dolegliwości.

Symbol władzy i siły, odpędza pesymizm i chciwość. Żucie igieł sosnowych pomaga zwalczać infekcje.Jodła pospolita (Abies alba) symbolizuje witalność i stały wzrost. Jodły srebrzyste mają około 500 lat i osiągają wysokość do 50 metrów. Nazwa jodła srebrna pochodzi od faktu, że pień jodły jest znacznie jaśniejszy niż pień świerka.

O choinko, jak zdrowe są twoje liście! Ponieważ igły są wypełnione substancjami przyjaznymi dla płuc, takimi jak kamfen, które rozluźniają drogi oddechowe, rozluźniają śluz i łagodzą kaszel.

Jodła, znana również jako świerk, jest drzewem o bogatej historii i znaczeniu w wielu kulturach. W niektórych tradycjach ludowych i praktykach magii naturalnej jodła jest uważana za roślinę ochronną, która przynosi spokój i harmonię. Jej igły są często używane do oczyszczania i ochrony przed negatywnymi energiami. W niektórych kulturach jodła jest również kojarzona z magią świąteczną, ponieważ często jest wykorzystywana jako choinka podczas świąt Bożego Narodzenia.

W wielu kulturach jodła jest symbolem wieczności, odrodzenia i nadziei. Jej zielone igły zachowują się przez cały rok, co symbolizuje życie w okresie zimowym i wieczny cykl natury. W praktykach magii naturalnej jodła jest czasem używana do tworzenia amuletów czy talizmanów, które mają przynieść ochronę, siłę i spokój. Ponadto w niektórych tradycjach jodła była uważana za drzewo magiczne, które może pomóc w nawigowaniu przez trudne sytuacje życiowe i przynieść nadzieję na przyszłość.

Jako inhalacja: gałęzie jodły w garnku z wodą, gotować 20 minut, zdjąć z ognia. Ręcznik na głowie, wdychaj głęboko opary.

Kasztan  – jest uważany za posłańca pokoju. Odpędza zwątpienie i uspokaja.  Owoce uważane są za  zwiastun szczęścia. Ekstrakt z kasztanowca wzmacnia żyły.

Kasztanowiec jest często uważany za symbol pokoju i harmonii. Drzewo to, znane również jako dąb koński, jest kojarzone z siłą, stabilnością i jednocześnie spokojem. W wielu kulturach kasztanowiec był również używany jako symbol odrodzenia i nadziei.

W wielu tradycjach i kulturach kasztanowiec jest uważany za symbol pokoju i harmonii ze względu na swoją urodę i spokojny wygląd. Jego liście i owoce są czasem używane w różnych ceremoniach i obrzędach, które mają na celu przynoszenie pokoju i zgody. Ponadto, kasztanowiec jest również kojarzony z czasem jesieni, kiedy to liście drzewa zmieniają się na złoto i czerwień, co symbolizuje spokój i piękno natury. W niektórych kulturach kasztanowiec był również używany w praktykach magicznych jako amulet czy talizman mający przynosić spokój i ochronę.

Klon– Klon pospolity (Acer platanoides) ma około 150 do 200 lat i ma około 30 metrów wysokości. Dzieci lubią używać orzechów tego drzewa liściastego jako pęsety do nosa. W mitologii klon pospolity jest również uważany za drzewo ochronne. Klon jawor (Acer pseudoplatanus) to drzewo liściaste o imponującej wysokości dochodzącej do 40 metrów. Może żyć do 500 lat. W horoskopach drzew jawor jest opisywany jako szczególny indywidualista. jego energia może być pomocna w problemach w partnerstwie .Prawie każdy zna słodki syrop klonowy. Ale kto wie, że liście klonu są również dobre na zmęczone stopy i podrażnioną skórę? Zawarte w nim substancje garbujące i mydlane mają działanie chłodzące – błogosławieństwo dla opuchniętych stóp i kąsających owadów.
Włóż kilka liści do skarpet przed wędrówką –Twoje stopy zachowają dobrą kondycję przez długi czas. Jeśli po drodze ugryzie cię komar: pocieraj liść między palcami, aż wypłynie sok, a następnie przyłóż go do miejsca ugryzienia.

Młode liście klonu i nasiona są jadalne.

Klon jest rośliną o bogatej symbolice i znaczeniu w wielu kulturach. Choć nie jest on tradycyjnie kojarzony z magią w takim samym stopniu jak niektóre inne rośliny, to jednak w niektórych praktykach ezoterycznych i magii naturalnej może być używany do tworzenia amuletów czy talizmanów. Klon jest symbolem siły, długowieczności i przeznaczenia. Jego liście zmieniające się na złoto i czerwień jesienią często kojarzone są z magią przemiany, transformacji i odrodzenia.

Lipa -drzewo germańskiej bogini miłości Freyi, symbolizuje harmonię i ochronę. Łagodzi chorobę miłosną, rozpuszcza blokady fizyczne i psychiczne. Herbata z kwiatu lipy pomaga w gorączce. To bardzo wyjątkowe drzewo. Pomaga stworzyć poczucie wspólnoty. Lipa (Tilia) ma liść w kształcie serca, który kojarzy się z miłością i szczęściem. Poświęcono go bogini Freyi. Freya jest boginią miłości, szczęścia i płodności. Z wiekiem dochodzącym do 800 lat i wysokością wzrostu do 40 metrów zawsze był w centrum naszego życia.

Młode wiosenne liście lipy można jeść na surowo lub lekko ugotowane. Jej kwiaty są również dobrze znanym składnikiem herbat. Smakują również na surowo.

Drzewo lipy, znane również jako lipa drobnolistna, ma bogatą historię i znaczenie w wielu kulturach. W tradycji europejskiej lipa jest często uważana za drzewo ochronne, które przynosi spokój, harmonię i miłość. Jej kwiaty są cenione za swój słodki zapach i często używane do wytwarzania herbat i naparów, które mają działanie uspokajające i relaksujące. W niektórych praktykach magii naturalnej lipa może być używana jako symbol miłości, płodności i ochrony. W wielu kulturach drzewo lipy jest uważane za roślinę magiczną, która przynosi ochronę, szczęście i dobrobyt. Lipa jest często kojarzona z ochroną przed złymi duchami i negatywnymi energiami. Jej liście i kwiaty czasami są używane do wytwarzania amuletów, talizmanów i zaklęć ochronnych.
Lipa jest symbolem miłości i harmonii. Jej kwiaty są często używane w miłosnych zaklęciach i rytuałach mających przyciągnąć miłość i przyjaźń.
Kwiaty lipy mają słodki zapach, który działa relaksująco i uspokajająco. Napary z kwiatów lipy są często spożywane jako środek na stres i bezsenność.
W niektórych kulturach lipa jest uważana za symbol płodności i obfitości. Jej kwiaty są czasem używane w rytuałach mających przynieść płodność i powodzenie w życiu rodzinnym.

Mity o Miłorzębie: Miłorząb był uważany za magiczne drzewo w mitologii słowiańskiej. Wierzono, że miłorząb chroni przed złem i chorobami, a jego liście i gałęzie mają moc oczyszczania i uzdrawiania.

Modrzew -Modrzew jest fascynującym drzewem o głębokich korzeniach w tradycji i kulturze. Oto kilka aspektów związanych z magią drzewa modrzewia:
W niektórych praktykach magii naturalnej modrzew jest uważany za drzewo ochronne, które może zapewnić ochronę przed negatywnymi energiami i złymi duchami.
Modrzew, ze względu na swoją długowieczność i wytrzymałość, jest symbolem trwałości i stabilności. W niektórych kulturach jest kojarzony z długim życiem i mądrością.
Modrzew, który zrzuca swoje igły na zimę i odradza się wiosną, jest symbolem przemiany i odrodzenia. Jego cykl życia symbolizuje wieczny cykl natury i przypomina nam o nieustannej zmianie i wzroście.
Modrzew jest często uważany za drzewo łączące niebo z ziemią, ponieważ rośnie wysoko i mocno zakorzenia się w ziemi. Jest to drzewo, które symbolizuje harmonię i równowagę między niebem a ziemią.

(Larix decidua) charakteryzuje się szczególnym pokrojem i korą o mocnym charakterze.  Może osiągnąć wiek 600 lat i wysokość do 50 metrów. To drzewo liściaste ma wiosną bardzo świeże zielone pędy, które latem stają się ciemniejsze, a jesienią przebarwiają się na jasnożółty kolor. W starożytności modrzew był czczony jako istota silna i magiczna .

Z liści orzecha laskowego można zaparzyć herbatę.

Orzech włoski – W wielu starych pieśniach i baśniach ludowych pojawiają się metafory, w których orzech oznacza płeć żeńską lub genitalia. Jako symbol kobiecej płodności orzech odgrywał rolę podczas ceremonii ślubnych w wielu kulturach. W sensie chrześcijańskim, gdzie kościół używa orzecha jako symbolu dla siebie, chodzi również o zachowanie cnoty w sercu pod solidną skorupą orzecha. Nie bez powodu orzechy włoskie są nadal częścią chrześcijańskich obchodów Bożego Narodzenia lub są częścią ozdób bożonarodzeniowych. Drzewo orzecha włoskiego, znane również jako orzech laskowy, ma swoje miejsce w tradycji i kulturze, ale nie jest tak powszechnie znane w magii jak niektóre inne drzewa. Niemniej jednak, orzech włoski może być kojarzony z pewnymi aspektami magii i symboliki:
Orzech włoski jest symbolem obfitości i bogactwa. Jego płodność i obfite zbiory orzechów mogą być interpretowane jako przepływ dostatku i szczęścia.
W niektórych kulturach orzech włoski jest uważany za symbol pomyślności i powodzenia. Drzewo to może być kojarzone z pozytywnymi energiami i korzystnymi okolicznościami życiowymi.
W tradycji ludowej orzech włoski był czasami uważany za symbol mądrości i doświadczenia. Jego rosnące gałęzie i korzenie symbolizują zakorzenienie się w mądrości i głębokiej wiedzy.
Chociaż orzech włoski nie jest tak często wykorzystywany w magii jak niektóre inne drzewa, to nadal ma swoje miejsce w symbolice i tradycji.

Świerk i jodła– jodła pospolita posiada dobrego ducha, a z jej igieł sporządzano zgodnie z zaleceniami szamana eliksir, który leczył liczne dolegliwości.

Zarówno świerk, jak i jodła, są czasami kojarzone z magią i wierzeniami ludowymi. Oto kilka aspektów związanych z magią tych drzew:

1. Świerk:
   – Siła i trwałość: Świerk jest często uważany za symbol siły, wytrzymałości i trwałości. W niektórych praktykach magii naturalnej jest używany jako amulet lub talizman mający przynieść siłę i odporność.
   – Ochrona: Niektórzy wierzą, że świerk może przynieść ochronę przed negatywnymi energiami i złymi duchami. Gałązki świerka czasem są używane do tworzenia ochronnych amuletów lub zaklęć.
   – Wzrost duchowy: W tradycji ezoterycznej świerk jest czasami kojarzony z wzrostem duchowym i poznawaniem głębszych tajemnic życia. Jego wysoka postawa i ciemnozielone igły symbolizują dążenie do duchowego rozwoju.

2. Jodła:
   – Harmonia i spokój: Jodła jest często postrzegana jako drzewo symbolizujące harmonię i spokój. Jej gęste, zielone igły i delikatny zapach mogą działać uspokajająco i relaksująco.
   – Ochrona domu: W niektórych kulturach jodła jest uważana za drzewo ochronne, które chroni dom i jego mieszkańców przed negatywnymi energiami i złymi duchami. Gałązki jodły czasami są używane do wytwarzania ochronnych amuletów czy dekoracji domowych.
   – Magiczne właściwości: W tradycji ludowej jodła jest czasami kojarzona z magią i czarami. Jej stożki, gałązki i igły mogą być używane w różnych rytuałach i obrzędach magicznych, mających na celu przyciągnięcie pozytywnej energii i ochronę.

Te są tylko niektóre z wierzeń i praktyk związanych z magią świerka i jodły. Warto jednak pamiętać, że magia jest bardzo zróżnicowaną dziedziną, a wierzenia związane z drzewami mogą się różnić w zależności od kultury i tradycji.

Sosna – (Pinus) jest prawdziwym ocalałym. Może żyć do 1000 lat i dlatego jest symbolem długowieczności i wytrzymałości. Jego żywica pachnie wyjątkowo korzennie i jest balsamem dla osób zestresowanych. W zależności od lokalizacji sosny osiągają wysokość od 20 do 60 metrów. Sosna, znana również jako drzewo sosnowe, ma swoje miejsce w wielu wierzeniach i praktykach magii naturalnej.
Sosna jest często kojarzona z ochroną przed negatywnymi energiami i złymi duchami. Jej igły i żywica są uważane za oczyszczające i ochronne, dlatego gałązki sosny mogą być używane do tworzenia amuletów i talizmanów ochronnych.
Sosna jest symbolem siły, wytrzymałości i stabilności. Jej mocne, odporne drewno oraz zdolność do rośnięcia nawet w trudnych warunkach atmosferycznych symbolizują zdolność do przetrwania i pokonywania przeszkód.
W niektórych praktykach magii naturalnej sosna jest uważana za roślinę oczyszczającą, która może pomóc w usuwaniu negatywnych energii i przywracaniu równowagi. Jej igły i żywica są czasem używane do tworzenia kadzidełek i mikstur oczyszczających.
Sosna jest często postrzegana jako drzewo, które łączy niebo z ziemią, ponieważ rośnie wysoko i mocno zakorzenia się w ziemi. Jest to drzewo, które symbolizuje harmonię i równowagę między sferą duchową a materialną.

Wiąz – mit.nord. -Embla pierwsza kobieta stworzona z pnia wiązu. (Ulmus glabra) uważany jest za drzewo intuicji i przebudzenia. Duch wiązu strzeże wiedzy. Dość rzadkie gatunki drzew mogą osiągnąć wiek około 400 do 500 lat i dorastać do 20 metrów wysokości. Wiąz jest drzewem intuicji. Jego duch strzeże wiedzy, jak doprowadzić tę cechę do pełnego rozkwitu. Elfy są bardzo aktywne w pobliżu wiązów i potrafią rzucać magiczne zaklęcia na ludzi niezrównoważonych.
Duch wiązów jest bardzo wrażliwy. Opłakuje, gdy członkowie jego rodziny giną. Duch wiązu jest kluczem do empatii i współczucia. Wiąz to drzewo dające cień, o którym mówi się, że ma mistyczną właściwość ochrony przed piorunami.
W południowej Francji wiąz zastępuje naszą lipę, uważa się ją za „drzewo sprawiedliwości”. W ich cieniu dokonywała się sprawiedliwość i głoszono Słowo Boże.

Młode liście wierzby są jadalne.

Świerk– przebywanie w pobliżu tych drzew sprawia, że znów czujesz się spokojny i zrównoważony. Idealny do oczyszczania dróg oddechowych i łagodzenia wewnętrznego napięcia. Energia drzewa świerka sprzyja zdolności koncentracji. Świerk (Picea sosna) to wiecznie zielone drzewo iglaste. W zależności od lokalizacji drzewo ma od 20 do 60 metrów wysokości i może osiągnąć wiek nawet 300 lat. Dzięki prostemu i uporządkowanemu wzrostowi świerk symbolizuje przejrzystość. Ze względu na swój szybki wzrost był uważany przez Rzymian za symbol nadziei .

Świeże pędy świerku zawierają w sobie moc naturalnych środków przeciwzapalnych i przeciwbólowych. Szczególnie olejki eteryczne łagodzą reumatyczne problemy z mięśniami i nerwami.

Wymieszaj dziesięć kropli olejku eterycznego z igieł świerku (apteka) z dwiema łyżkami oliwy z oliwek, dodaj do ciepłej wody do kąpieli, kąp się w niej przez 15 minut. Wspomaga krążenie krwi, łagodzi ból i odpręża.

Wiśnia – pomaga na problemy z sercem i smutek

Może dostrzeżesz, że drzewa i rośliny są żywymi istotami, tak jak zwierzęta i ludzie. Ostrożnie obchodź się z tymi stworzeniami i nie zabijaj ich bezsensownie.

Drzewa zawsze były miejscem spotkań i rajem dla zakochanych. Pod ochronną koroną jej drzewa spotkali się kochankowie wszystkich epok. Pod nim pieczętowali swoją miłość, przysięgali sobie wieczną wierność lub zwierzali się ze swoich sekretów. Czasami wydrapywali też swoje imiona na korze drzewa miłości. Chcieli, aby ich więź z mocą drzewa była trwała. Drzewa są częścią życia człowieka od najdawniejszych czasów. Od zarania dziejów pojawiały się w życiu człowieka w najróżniejszych postaciach. Drzewo pojawia się w opowieściach i legendach, w baśniowym lesie, w dawnych miejscach kultu naszych przodków, a także jako drzewko weselne.

Islam zna „drzewo tuby”: Ka’b zapytał Wysłannika
Allaha o drzewa w ogrodzie. Wysłannik opisał drzewo tuba jako
najważniejsze z drzew.

🌿W islamie istnieje koncepcja „drzewa Tuba” (arab. شجرة طوبى Shajarat Ṭūbā). Jest ono wspomniane w hadisach (tradycjach dotyczących słów i czynów Proroka Muhammada), a nie w samym Koranie.

Oto więcej informacji na ten temat, opartych na islamskich źródłach:

1. Źródło: Hadis

Opis, który Pan przytoczył, pochodzi z jednego z hadisów. Relacjonuje go towarzysz Proroka, Abu Hurajra. Zapytał on Proroka Muhammada: „O Wysłanniku Allaha, opowiedz nam o Raju, z czego jest zbudowany?”. Wśród opisów Raju Prorok odpowiedział:

„…A co do drzewa Tuba, to jest to drzewo, które zasadził Allah Swoją ręką i tchnął w nie duszę. Wyrastają z niego szaty Raju. Jego liście nie opadają i jest nieporównywalne z żadnym innym. Jego owoce można zrywać bez trudu, siedząc w cieniu jego gałęzi na złotych koniach, wśród perłowych namiotów…”

(Ten hadis jest przytaczany w różnych wersjach w dziełach takich jak „Musnad Ahmad” i „Al-Mustadrak” al-Hakima).

2. Znaczenie i interpretacja

· Nazwa „Tuba”: Słowo „Ṭūbā” w języku arabskim oznacza „błogostan”, „szczęście”, „dobroć” lub „to, co dobre”. Nazwa sama w sobie symbolizuje błogosławieństwo i szczęście, które to drzewo reprezentuje.
· Symbol Raju: Drzewo Tuba jest przedstawiane jako centralny, gigantyczny punkt Raju. Tradycyjne opisy mówią, że cień jednej jego gałęzi mógłby pokryć podróżnika jadącego na koniu przez sto lat. Jest źródłem nieopisanej obfitości, piękna i przyjemności.
· Źródło dóbr: Według niektórych interpretacji, z korzeni tego drzewa wypływają rajskie rzeki (wody, mleka, miodu i wina, które nie odurza), wspomniane w Koranie (Sura Muhammad, 47:15). Inne opisy mówią, że z jego gałęzi zwisają szaty, klejnoty i konie dla błogosławionych.
· Metafora szczęścia wierzącego: Często, w kazaniach i literaturze religijnej, wyrażenie „Tuba dla tego, kto…” (Ṭūbā li-man…) jest używane jako gratulacja lub życzenie błogosławieństwa dla kogoś, kto wykonuje pobożny uczynek. Na przykład: „Tuba dla tego, kto porzuca grzechy” oznacza „Szczęśliwy i błogosławiony niech będzie ten, kto…”.

3. Różnica między Koranem a Hadisem

Warto podkreślić ważne rozróżnienie:

· Koran jest w islamie słowem objawionym przez Boga (Allaha) i ma najwyższy autorytet.
· Hadisy są zapisem słów, działań i zatwierdzeń Proroka Muhammada. Mają ogromne znaczenie dla zrozumienia i praktykowania islamu, ale ich autentyczność jest oceniana przez uczonych na podstawie łańcucha przekazujących (isnad) i treści (matn).

Drzewo Tuba nie jest opisane w Koranie w taki sposób. Pojawia się ono wyłącznie w hadisach, które, jeśli uznane za autentyczne (sahih), stanowią część islamskiej tradycji i wiary w to, co niewidzialne (ghayb).Drzewo Tuba jest ważnym elementem islamskiej eschatologii i opisu Raju. Reprezentuje szczyt błogosławieństwa, obfitości i wiecznego szczęścia, które czeka wierzących w życiu pozagrobowym. Jego opis pochodzi z tradycji proroczej (hadisów), a nie z bezpośredniego wersetu koranicznego.

🌿

W buddyzmie drzewo Budhi, reprezentuje święte
drzewo figowe. Jest to gatunek figi, Ficus religiosa, znany w Indiach jako pipul, który jest czczony jako drzewo stworzenia i oświecenia.
Korzenie świętego drzewa wyrastają w niebo, a korona z liśćmi w ziemię. Osobliwością tego drzewa jest to, że
z gałęzi wyrastają sadzonki, które wyrastają na ziemię, gdzie ponownie się zakorzeniają i wyrastają na nowe drzewo. Wokół całego głównego pnia
tworzy się pierścień wolnostojących pni, podtrzymujących cały baldachim liści To drzewo unosi się między niebem a ziemią. Przeciwne bieguny powyżej i poniżej są w nim zjednoczone. Pod takim drzewem figowym mówi się, że Budda doświadczył oświecenia.

Hinduizm zna również święte drzewo figowe. Mówi się, że Visnu
urodził się pod tym drzewem. Bhagava Gita, jedno z najważniejszych
pism hinduskich, pięknie opowiada a o drzewie Bodhi jako pierwszym
widocznym znaku stworzenia, związanym z wiecznym pierwotnym duchem, z którego emanuje wszelkie stawanie się i wzrost.

To, co łączy te wszystkie wierzenia, to „pierwotna forma drzewa”. Rozumie się przez to istotę mistyczno-religijną, którą można znaleźć przy stworzeniu człowieka. Drzewo naciska tutaj jako obraz zasady stworzenia i łączy bieguny nieba (YANG) i ziemi (YIN) ze swoimi gałęziami i korzeniami. We wszystkich kulturach stoi przed człowiekiem i ucieleśnia boską zasadę, w której ukryta i zakodowana jest wszelka mądrość i jasność, cała prawda i wiedza.

Drzewo jako istota żywa, aktywna.
Jego korzenie sięgają głęboko w ziemię . Łącząc się ze wszystkim. Zamykają wszystko. Drzewo dąży od
korzenia do pnia, do korony, do kwiatu i do owocu. Korzenie niosą ciemność (YIN) ziemi aż do światła (YANG)nieba. Liście i kwiaty łączą się z powietrzem, światłem
i niebem. Ziemski ciężar staje się lekki. Liście i kwiaty pozwalają
niebu i jego żywiołom przepływać przez nie i kierują swoje światło
w dół do ziemi. Ciemność staje się światłem, światło staje się ciemnością. Ono to ciągła zmiana, niestrudzone dążenie do równowagi i harmonii.
Jasność nieba rozjaśnia ciemność ziemi. Ciemność i światło uzupełniają się w spokojnym majestacie drzewa.

Yggdrasil wśród Celtów i Germanów
Drzewo świata , które w kulturach celtyckich oznacza płodność , wzrost , siłę i nieśmiertelność , można porównać do indyjskiego i hinduskiego drzewa życia .
Drzewo świata stoi w centrum wszechświata i symbolizuje oś świata w środku ziemi.

Legendy o Alurowie Wierzbowym: W mitologii słowiańskiej wierzba była uważana za święte drzewo, związane z boginią płodności i życia, Matką Ziemią. Alurowie Wierzbowi to istoty, które według legend zamieszkiwały wierzbowe gaje i miały moc uzdrawiania oraz wróżenia przyszłości.

Nie ma jednego drzewa życia, zależy to od daty urodzenia od osoby do osoby. Wiara Celtów opiera się na idei kręgu drzew utworzonego z różnych rodzajów drzew: każde drzewo reprezentuje punkt zwrotny w roku. Zgodnie z nią dąb oznacza początek wiosny, a brzoza lato . Potężne drzewo oliwne wyznacza początek jesieni i bukowej zimy . Razem drzewa symbolizują cykl roczny w formie kalendarza drzewiastego. Oprócz tych czterech głównych gatunków, do 20 innych podgatunków w kręgu drzew służy jako dokładniejsze daty w roku.
Przy narodzinach drzewo życia jest określane i sadzone za pomocą kalendarza drzew. To drzewo jest duchowym towarzyszem na całe życie i mentalną kotwicą.

W zwyczajach celtyckich każda część drzewa ma swoje znaczenie: korzenie oznaczają głębokie połączenie z ziemią i naturą. Baldachim symbolizuje ducha i oznacza życie, postęp i wzrost. Gałęzie drzewa życia pokazują związek i zależność poszczególnych obszarów od siebie. Liście drzewa świata są wiecznie zielone . Symbolizuje płodność i długie życie.
Mity mówią, że Yggdrasil, światowy popiół, jest filarem niebios i podtrzymuje dach nieba swoimi gałęziami.
Yggdrasil łączy niebo ze światami Midgard, Utgard i Niflheim przez korzenie.
W przypadku niektórych rytuałów ofiary chowano pod drzewami, aby mogły dotrzeć do bogów przez drzewo. Według Księgi Rodzaju w Starym Testamencie, oprócz drzewa życia, Bóg stworzył także drzewo poznania . Obie znajdują się pośrodku Ogrodu Eden. Ludziom zabroniono spożywania owoców z drzewa poznania.
Jednak wąż skusił Adama i Ewę do zjedzenia zakazanego owocu i zostali wygnani z Ogrodu Eden. W Nowym Testamencie rajski wąż jest utożsamiany z diabłem.
Według Nowego Testamentu ukrzyżowanie i zmartwychwstanie Jezusa pokonało diabła i jego demony i ponownie otworzyło drogę do raju.

We wszystkich kulturach drzewo życia jest otoczone lub zamieszkiwane przez mityczne zwierzęta.
Ptaki są uważane za nosicieli wiadomości od lub do bogów żyjących w niebie.

Mity o Drzewie Życia: W wielu kulturach na całym świecie istnieją legendy o Drzewie Życia, które symbolizuje wieczne życie, odrodzenie i duchową moc. W mitologii nordyckiej drzewem tym jest Yggdrasil, w mitologii biblijnej drzewo to jest znane jako Drzewo Poznania Dobrego i Zła.

Przytulanie drzew jest dobre dla zdrowia- tak przynajmniej twierdzą przedstawiciele tradycyjnej medycyny chińskiej. Ten trend nazywa się Ding Shu Gong. Mówi się, że przez przytulanie ciało wchłania uzdrawiającą energię drzew. Zwolennicy tej teorii twierdzą, że każde drzewo ma określony wpływ na człowieka. Na przykład mówi się, że dąb pobudza krążenie, a brzoza pomaga w walce z depresją.

Żyjąc w lesie, pierwsi nauczyciele wedyjscy przywiązywali wielką wagę do drzew, takich jak banian i pippala, jako symboli cierpliwości i tolerancji.

„Te drzewa są poświęcone dobru innych. Jakże są wielkie, że przez cały czas burz, deszczu, śniegu i upału
wytrzymują słońce, a jednak chronią nas!”

Drzewa, które są wzmiankowane w Biblii, mogą odgrywać różne role i pełnić różne znaczenia symboliczne w różnych kontekstach. Niektóre z nich są często używane jako symbole religijne, a także w kulturze i tradycji ludowej.

Jednym z takich drzew wymienionych w Biblii jest drzewo figowe, które ma szczególne znaczenie w religii chrześcijańskiej, zwłaszcza w kontekście Nowego Testamentu, gdzie Jezus klnie drzewo figowe, które nie wydaje owoców. Drzewo oliwne jest również często wspominane w Biblii, jako symbol błogosławieństwa, pokoju i obfitości.

Drzewo winne, drzewo cyprysowe i drzewo cedrowe są również wymienione w Biblii i mają symboliczne znaczenie w różnych kontekstach, takich jak odniesienia do rajskiego ogrodu, świątyni i duchowej obfitości.

Mity o Baobabie: Baobab, znany również jako drzewo butelkowe, jest symbolem długowieczności i siły w wielu kulturach afrykańskich. Według legend baobab został stworzony przez bogów i zasadzony do góry nogami, co sprawia, że wygląda jak korzeń wystający w górę.

Ponadto, wiele innych gatunków drzew jest wspomnianych w Biblii w różnych kontekstach, od ogrodu Eden po budowę świątyń i symboliczne odniesienia do ludzkiego życia i duchowości.

Drzewa absorbują dwutlenek węgla i produkują tlen poprzez proces fotosyntezy, co jest niezbędne dla życia ludzkiego i innych organizmów na Ziemi.
Drzewa pomagają w zachowaniu bioróżnorodności, zapobiegają erozji gleby, regulują klimat poprzez chłodzenie otoczenia i zmniejszają skutki ekstremalnych zjawisk pogodowych, takich jak powodzie i susze.
Poprzez filtrację zanieczyszczeń atmosferycznych drzewa pomagają poprawić jakość powietrza, co ma korzystny wpływ na zdrowie ludzi, zmniejszając ryzyko chorób układu oddechowego i sercowo-naczyniowego.
Kontakt z naturą, w tym z drzewami, może przynosić korzyści psychiczne, takie jak zmniejszenie stresu, poprawa nastroju i zwiększenie poczucia szczęścia i spokoju.
Parki i lasy, które są domem dla wielu drzew, zachęcają ludzi do aktywności na świeżym powietrzu, takiej jak spacery, jogging czy jazda na rowerze, co przyczynia się do poprawy zdrowia fizycznego i psychicznego.
Drzewa odgrywają ważną rolę w różnych kulturach jako symbole życia, siły, mądrości i przynależności. Są także często wykorzystywane w sztuce, literaturze i religii jako źródło inspiracji i odniesienie.
W rezultacie, zachowanie i ochrona drzew są kluczowe dla dobrostanu ludzkości i zdrowia naszej planety jako całości.

KRZEWY

BYLICA, znana również jako belica, bielica czy boże drzewko, to krzew o długiej historii wykorzystania zarówno w medycynie, jak i w różnych rytuałach. W starożytności bylica była ceniona za swoje uniwersalne właściwości lecznicze i magiczne. Współcześnie, bylica pospolita (**Artemisia vulgaris**) jest wykorzystywana głównie jako przyprawa, ale nadal doceniana jest za swoje działanie lecznicze, w tym przeciwnowotworowe, bakteriostatyczne, a także wspomagające układ pokarmowy i wątrobę. Olejek z bylicy, o cytrynowym zapachu, jest stosowany w kosmetyce i aromaterapii.

W przeszłości bylica miała również znaczenie w obrzędach i wierzeniach ludowych. Podczas święta sobótki, znanego również jako noc świętojańska, bylica była używana w rytuałach oczyszczających i ochronnych. Kobiety tańczące wokół ognisk świętojańskich opasywały się bylicą, wrzucały ją do ognia oraz wieszały nad drzwiami i oknami domów, aby odpędzić złe moce i chronić przed czarami.

Bylica była i jest rośliną o wielu zastosowaniach, od leczniczych po symboliczne, odzwierciedlając bogactwo tradycji i wierzeń związanych z naturą.