„Z głębi ciemności rodzi się światło, a w ogniu buntu objawia się prawda. Każda opowieść niesie w sobie cień i blask – tajemnicę, która kusi, i mądrość, która prowadzi. To, co zostało zapisane w złotych znakach objawienia, splata się tu z czarną otchłanią niewypowiedzianych sekretów i czerwonym żarem przemiany. W tej przestrzeni spotykają się trzy Echa – 🟡Złote, ⚫Czarne i 🔴Czerwone – by opowiedzieć historię, której nie da się zamknąć w jednym tonie.”
Archetypiczne Oblicza Początku: Stworzenie, Bunt i Cykliczność w Recepcji Mitu Genesis
Opowieść o stworzeniu z Księgi Genesis, pomimo swojej pozornej prostoty, stanowi niewyczerpane źródło archetypicznych motywów, które na przestrzeni wieków były interpretowane i rozwijane przez tradycję żydowską, chrześcijańską oraz współczesną psychologię głębi. Artykuł ten analizuje kluczowe aspekty mitu: przejście od chaosu do kosmicznego ładu, symbolikę postaci Adama, Ewy i Lilith jako personifikacji fundamentalnych ludzkich postaw, a także uniwersalne tematy światła i ciemności, miłości i buntu, objawienia i wiecznej cykliczności życia.
Stworzenie i Porządek: Słowo przeciwko Chaosowi
Narratyw Genesis przedstawia stworzenie nie jako akt gwałtownej walki z siłami chaosu (jak w mitologiach mezopotamskich), lecz jako uporządkowany proces, w którym boskie słowo (Logos) powołuje byt do istnienia, oddzielając i nazywając jego elementy. Ten kosmogoniczny rytm nadaje światu jego fundamentalną strukturę.
„A ziemia była bezładem i pustkowiem: ciemność była nad powierzchnią bezmiaru wód, a Duch Boży unosił się nad wodami. Wtedy Bóg rzekł: «Niechaj się stanie światłość!» I stała się światłość.”
(Rdz 1, 2-3)
[^1].
Ten cytat dosadnie ukazuje punkt wyjścia – tohu wabohu (bezład i pustkowie) – oraz pierwszą, kluczową interwencję Boga: stworzenie światła, które jest synonimem objawienia, poznania i pierwszego rozdziału. Kolejne dni stworzenia to kontynuacja tego porządkowania: oddzielenie wód, wydzielenie lądu, ustanowienie cyklu dnia i nocy oraz pór roku. Boskie słowo staje się więc kosmicznym prawem, które wprowadza ład i harmonię.
Postacie Archetypiczne: Adam, Ewa i Cień – Lilith
Tradycyjna egzegeza skupia się na Adamie i Ewie, jednak żydowska mistyka i midrasze wzbogaciły tę opowieść o trzecią, niezwykle znaczącą postać – Lilith.
- Adam reprezentuje tu nie tyle konkretnego mężczyznę, co archetypicznego „Człowieka” (hebr. adam – „ludzkość”), istotę stworzoną z prochu ziemi i tchnienia boskiego, będącą integralną częścią natury, a jednocześnie noszącą w sobie iskrę transcendencji.·
- Ewa (hebr. Chawa – „dająca życie”) symbolizuje więź, wspólnotę, macierzyństwo i miłość, która rodzi się z jedności („kość z moich kości i ciało z mego ciała” – Rdz 2,23). Jej akt spożycia owocu z Drzewa Poznania, choć będący nieposłuszeństwem, w wielu interpretacjach (np. gnostyckich) jest postrzegany jako konieczny krok w ewolucji świadomości ludzkości.·
- Lilith, według Alfabetu Ben Syracha (midrasz z X w. n.e.), była pierwszą żoną Adama, stworzoną tak jak on z prochu ziemi. Domagała się równości, a gdy jej nie otrzymała, odeszła, stając się symbolem buntu, absolutnej wolności i nieugiętości.
„Dlaczego mam leżeć u dołu? — zapytała. — Ja też jestem stworzona z prochu, a zatem jestem twoją równą. […] Kiedy zrozumiała, co się dzieje, wymówiła niezwykłe Imię Boga i odleciała.”
(Alfabet Ben Syracha)
[^2].
Lilith personifikuje „cień” zbiorowej psychiki – wypieraną siłę, dzikość, niepodległość i aspekt kobiecości, który odmawia podporządkowania. Jej postać wprowadza do mitu napięcie między porządkiem a indywidualną wolnością.
Światło i Ciemność: Napięcie między Objawieniem a Tajemnicą
Motyw światła i ciemności przebiega przez cały tekst. Pierwsze stworzone światło to objawienie boskiej obecności i mądrości. Jednakże ciemność nie zostaje całkowicie unicestwiona; jest oddzielona i nazwana „nocą”, stając się nieodzowną częścią cyklu. To w ciemności, w ukryciu, dojrzewa tajemnica. Wąż kusi Ewę w ogrodzie, który jest pełen światła boskiej obecności, ale także skrywa „tajemnicę” Drzewa Poznania. W interpretacji psychologicznej (C.G. Jung) ciemność symbolizuje nieświadomość, wyparte treści i potencjał transformacji, który rodzi się w mroku, z dala od jasnego światła świadomości.
Miłość i Bunt: Dwie Siły Napędowe
Ewa i Lilith reprezentują dwie komplementarne, a często przeciwstawne siły.Ewajest archetypem miłości w relacji, która akceptuje pewne ograniczenia dla wspólnoty i ciągłości życia. Jej działanie, choć naznaczone konsekwencjami, ostatecznie prowadzi do narodzin ludzkiej historii.Lilithjest archetypem buntu, który przedkłada indywidualną wolność i autonomię nad wszystko inne. Jej siła jest siłą transformacji przez odrzucenie narzuconych ról. Obie są niezbędne dla pełnego obrazu ludzkiej kondycji: potrzeba więzi (Ewa) i potrzeba autonomii (Lilith).
Objawienie i Cykliczność: Rytm Wiecznego Powrotu
Historia Genesis nie jest linearną opowieścią o upadku, którą można zamknąć w jednym momencie. Jej symbole wskazują na głęboko cykliczną naturę rzeczywistości. Sam akt stworzenia jest powtarzany w mikrokosmosie – narodziny każdego człowieka są odtworzeniem tego boskiego tchnienia. Wygnanie z Raju nie jest końcem, ale początkiem cyklu życia „w pocie czoła” i „w bólu” – cyklu pracy, rodzenia, umierania i odradzania się w kolejnych pokoleniach.
„«W pocie więc oblicza twego będziesz musiał zdobywać pożywienie, póki nie wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty; bo prochem jesteś i w proch się obrócisz»”.
(Rdz 3,19)
[^1].
Te słowa nie są jedynie wyrokiem, ale także stwierdzeniem fundamentalnego prawa natury: wszystko, co żyje, podlega przemianie i wchodzi w skład wiecznego rytmu powrotu do źródła i nowego narodzenia. Cykl dnia i nocy, pór roku, życia i śmierci – to wszystko jest kontynuacją boskiego porządku ustanowionego „na początku”.
Mit stworzenia z Księgi Genesis, rozszerzony o postać Lilith z tradycji pozakanonicznej, okazuje się uniwersalną opowieścią o psychicznej i kosmicznej dynamice. Przedstawia nieustanną grę między porządkiem a chaosem, światłem a ciemnością, wspólnotą a indywidualnością, miłością a buntem. Wszystkie te siły, wprawione w ruch przez boskie słowo, podlegają wiecznemu, transformującemu rytmowi, w którym każdy koniec zawiera w sobie zalążek nowego początku.
„Tak kończy się opowieść utkane z trzech tonów: 🟡złotego światła, które odsłania prawdę, ⚫czarnej otchłani, w której kryje się tajemnica, oraz 🔴czerwonego żaru przemiany, co nie pozwala pozostać w bezruchu. W tej triadzie rodzi się siła – mądrość, która prowadzi, cień, który ostrzega, i bunt, który otwiera drogę ku nowemu. A gdy wszystkie Echa spotkają się w jednym rytmie, wtedy historia nie zamyka się, lecz staje się bramą do kolejnego objawienia.”
📚Źródła:
Przypisy:
- [^1]: Biblia Tysiąclecia, Wydawnictwo Pallottinum, Poznań 2003. Wszystkie cytaty biblijne pochodzą z tego wydania.
- [^2]:Cytat za: Apokryfy Starego Testamentu, red. R. Rubinkiewicz, Wydawnictwo Vocatio, Warszawa 2000, s. 185. (Tłumaczenie z języka angielskiego na potrzeby tego artykułu, oryginalny tekst w j. polskim może się nieznacznie różnić).
Bibliografia:
- 1. Biblia Tysiąclecia, Wydawnictwo Pallottinum, Poznań 2003.
- 2. Apokryfy Starego Testamentu, red. R. Rubinkiewicz, Wydawnictwo Vocatio, Warszawa 2000.
- 3. Jung, C.G., Archetypy i nieświadomość zbiorowa, Wydawnictwo KR, Warszawa 2009. (W szczególności rozdziały dotyczące animy, animusa i persony).
- 4. Graves, R.; Patai, R., Mity hebrajskie, Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2019. (Zawiera bogaty zbiór midraszy, w tym szczegółowe opowieści o Lilith).
- 5. Eliade, M., Sacrum a profanum, Wydawnictwo Aletheia, Warszawa 2019. (O kosmicznym porządku i cykliczności czasu sakralnego).
- 6. Neumann, E., The Great Mother: An Analysis of the Archetype, Princeton University Press, 1972. (Analiza archetypów kobiecych, w tym postaci Ewy i Lilith).
Na początku, gdy ciemność nad wodami trwała,
Bóg rzekł: “Niechaj się stanie światłość!” – i światłość powstała.
Oddzielił dzień od nocy, blask od mroku,
Chaos oddzielił
Początek ładu Harmonii Kosmicznego porządku.
Światło i ciemność, w wiecznym tańcu,
Życie i dobroć, wiedza i duchowa obecność,
Oddzielone od chaosu, niewiedzy, braku Boga,
Triumf Bożej mocy nad bezładem.
Proces tworzenia, dzień po dniu,
Bóg porządkuje, formuje świat.
Pierwszy dzień, kluczowy moment,
Światłość zapoczątkowuje cykl dnia i nocy.
Moc Bożego słowa, wszechmoc objawiona,
“Niechaj się stanie”, i światłość powstaje.
Wszechświat zgodnie z Jego wolą,
Triumf światła nad ciemnością, porządku nad chaosem.
I tak minął pierwszy dzień w Bożym oku.
Na drugi dzień Bóg rzekł: “Niechaj się stanie sklepienie”,
Oddzielił wody na górze od wód na dole,
Sklepienie niebios, przestrzeń między nimi,
Porządek wprowadził, chaos oddzielił.
Kosmologia biblijna, starożytne rozumienie,
Kopuła nad ziemią, wody niebieskie trzymająca.
Deszcz spadał, gdy sklepienie się otwierało,
Świat uporządkowany, zdatny do życia.
Symbolika porządkowania, światło i ciemność,
Wody oddzielone, niebo stworzone.
Bóg wprowadza strukturę, harmonię i ład,
Świat staje się miejscem, gdzie życie może trwać.
Niebo, symbol Bożej obecności,
Przestrzeń, gdzie Bóg z ziemią się łączy.
Miejsce relacji, boskiej i ludzkiej,
Kluczowy element w planie stworzenia.
Na trzeci dzień Bóg rzekł: “Niechaj się zbiorą wody”,
Oddzielił lądy od mórz, stworzył suchą ziemię.
Porządek wprowadził, chaos oddzielił,
Lądy powstały, by życie mogło się rozwijać.
Ziemia zaczęła wydawać rośliny,
Trawy, drzewa, wszelką zieloność.
Roślinność kluczowym elementem ekosystemu,
Podstawą dla zwierząt i ludzi, dla życia na ziemi.
Ziemia płodna i życiodajna,
Rośliny oznaką obfitości i płodności.
Bóg porządkuje świat, czyni go życiodajnym,
Natura w swojej różnorodności, znakiem Bożej mądrości.
Cykl życia i odnawialność,
Rośliny dające nasiona, symbol odradzania.
Bóg stwarza system, w którym życie się odnawia,
Cykliczne odradzanie się życia, kluczowe dla stworzenia.
Boża obfitość i hojność,
Rośliny i drzewa wydające owoce.
Świat pełen zasobów, niezbędnych do życia,
Piękno, pożywienie, cień, wszystko, co potrzebne.
Na czwarty dzień Bóg rzekł: “Niechaj będą światła”,
Słońce, księżyc i gwiazdy na niebie umieścił.
Słońce dniem rządzi, księżyc nocą świeci,
Gwiazdy na sklepieniu, w kosmicznym porządku.
Ciała niebieskie czas wyznaczają,
Dni, noce, pory roku, lata.
Cykliczny porządek, życie reguluje,
Bóg wprowadza rytm, harmonię i ład.
Słońce, księżyc, gwiazdy w harmonii działają,
Światło i ciemność, dzień i noc oddzielają.
Każde z nich rolę swoją ma,
Słońce ciepło daje, księżyc nocą świeci.
Cykle życia, zmiany dnia i nocy,
Wpływają na rośliny, zwierzęta, ludzi.
Ciała niebieskie, fundamentalny element,
Życie w przewidywalnym, uporządkowanym świecie.
Boża opieka nad stworzeniem,
Kontrola nad czasem, cyklami życia.
Wszechświat uporządkowany, zgodnie z Jego planem,
Boża mądrość i troska, w każdym aspekcie świata.
Na piąty dzień Bóg rzekł: “Niechaj wody się zaludnią”,
Ryby w morzach, rzekach, jeziorach zamieszkały.
Ptaki w powietrzu, w niebie się unosiły,
Świat wypełniony życiem, dynamicznym i żywym.
Rozwój życia, po roślinach i ciałach niebieskich,
Ryby i ptaki, pierwsze istoty żywe.
Bóg napełnia przestrzenie ziemi,
Morza, rzeki, niebo, stworzeniami pełnymi życia.
Zróżnicowanie stworzeń, w wodach i powietrzu,
Bogactwo Bożego zamysłu, wszechstronność stworzenia.
Każdy element ma swoje miejsce i rolę,
Ryby w wodach, ptaki w powietrzu.
Boże błogosławieństwo, płodność i rozmnażanie,
Napełniajcie wody i powietrze, rozwijajcie się.
Troska o stworzenie, pragnienie życia,
Pierwszy akt błogosławieństwa, wartość życia podkreślona.
Porządek stworzenia, kontynuacja harmonii,
Ryby i ptaki po stworzeniu przestrzeni.
Bóg działa logicznie, przemyślanie,
Świat gotowy na życie, w harmonii i ładzie.
Na szósty dzień Bóg rzekł: “Niechaj ziemia wyda”,
Zwierzęta lądowe, dzikie i domowe.
Pełzające stworzenia, w różnorodności swej,
Ziemia wypełniona życiem, w pełni i obfitości.
”.Bóg rzekł: „Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, Niech panuje nad rybami, ptactwem, bydłem i ziemią. Na obraz Boży stworzył go, mężczyznę i niewiastę, Błogosławił im, mówiąc: “Rozradzajcie się, rozmnażajcie się.
„Napełniajcie ziemię, podbijajcie ją, Panujcie nad rybami morskimi, ptactwem niebios, Nad wszelkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi. Oto wam daję wszelką roślinę wydającą nasienie, I wszelkie drzewo, którego owoc wydaje nasienie.
To będzie dla was pokarmem, a dla wszelkiego zwierzęcia, Dla ptaka niebios i pełzającego po ziemi, Wszystka zielona roślina na pokarm. I widział Bóg, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre. I tak upłynął wieczór i poranek dnia szóstego.”
Człowiek, szczytowe dzieło Bożego stworzenia,
Na obraz i podobieństwo Boga stworzony.
Zdolność do relacji, rozumienia, miłości,
Panowanie nad stworzeniem, w mądrości i dobroci.
Bóg dał człowiekowi zadanie,
Panować nad ziemią, troszczyć się o nią.
Zarządca ziemi, Boży współpracownik,
Podtrzymujący porządek, w harmonii z naturą.
Człowiek na obraz Boga, elementy boskości,
Moralne rozumowanie, twórczość, miłość.
Wolna wola, powołanie do relacji,
Odzwierciedlenie Bożego charakteru na ziemi.
Boże błogosławieństwo, rozmnażajcie się,
Napełniajcie ziemię, poddawajcie ją sobie.
Rozwijajcie się, twórzcie społeczeństwa,
Dbajcie o ziemię, kontynuując Boże dzieło.
Świętość życia, Boże źródło,
Życie ludzkie, wyjątkowa wartość i godność.
Każde istnienie, coś boskiego w sobie ma,
Szacunek i troska, dla każdego człowieka.
Siódmego dnia Bóg odpoczął, dzieło swe podziwiając,
I błogosławił dzień ten, świętym go nazywając.
Tak oto świat powstał, w harmonii i pięknie,
Wszystko z Bożej woli, w Jego wszechmocnym tchnieniu.
Na początku, gdy świat był jeszcze młody,
Bóg stworzył Adama z ziemi, w swej mocy.
Lecz samotność w sercu Adama zagościła,
Więc Lilith, z tej samej gliny, Bóg stworzył w chwili.
Równi byli, z tej samej materii powstali,
Lecz Lilith wolności pragnęła, nie chciała być w niewoli.
Adam chciał panować, Lilith się sprzeciwiala.
Lilith, jak wiatr, nie dała się schwytać.
Opuściła Eden, w ciemność się skryła,
A Bóg stworzył Ewę, by Adama pocieszyć.
Lecz pamięć o Lilith, wciąż w sercach trwała,
O pierwszej kobiecie, co wolność wybrała.
Stała się demonem, w mrokach nocy żyła,
Niezależna i silna, w legendach się skryła.
Apostołowie, pełni Ducha Świętego,
Wyruszyli w świat, by nieść słowo zbawczego.
Piotr, opoka Kościoła, w Rzymie głosił wiarę,
Pawła zaś misje prowadziły w świat szeroki, wiarą darząc łaskę.
Chrystusowe nauki przez wieki się niosły,
Kościół rósł w siłę, choć cierpiał od ciemności.
Pierwsi męczennicy w krwi swej umierali,
Lecz ziarna wiary w sercach ludzi kiełkowały.
Objawienia Jana na wyspie zapisane,
Przyszłość i sąd ostatni światu objawiane.
Nowe Jeruzalem, miasto bez skazy,
Gdzie Bóg z ludźmi zamieszka, wszystkie łzy wymaże z twarzy.
Choć trudności wiele, Ewangelia trwa,
Lud Boży czeka na powrót swego Pana.
W czasach końca Jezus znów przyjdzie,
W chwale i mocy, by świat sądzić sprawiedliwie.
Wtedy skończą się wojny, nienawiści, podziały,
Pokój Boży w sercach ludzi na zawsze zostanie.
Nowe niebo i nowa ziemia zajaśnieją chwałą,
A Bóg będzie wszystkim, początkiem i chwałą.
Tak kończy się historia, lecz to dopiero początek,
Wieczność z Bogiem – nasz cel i dom wyśniony.
Bo choć Biblia zamyka swe karty proroctwem,
To życie z Bogiem jest niekończącą się pieśnią miłości, wiarą i pokorą wprost z nieba.
Pierwsza Ewa, twarda niczym skała,
Nie znalazła miejsca w sercu Adama.
Bóg ją usunął, jak z drzewa gałąź,
Nową stworzył, by miłość z nią znalazł.
Z pyłu i krwi, Bóg stworzył ją z ziemi,
Tak jak Adama, kształtem podobną.
Lecz Adam odrzucił jej ciało surowe,
Ziemię na skórze, dotknąć nie mogąc.
Wtedy Bóg sięgnął po żebro Adama,
By stworzyć kobietę, co serce poruszy.
Z krwi i z kości, delikatną jak rosa,
By z nią podzielić bliskość i dusze.
Pan Bóg zesłał na Adama głęboki sen,
I ten zasnął, w ciszy nocy, wśród marzeń sennych.
Następnie wyjął jedno z jego żeber,
I zamknął to miejsce ciałem, jakby nigdy nie było.
Z wyjętego żebra Pan Bóg stworzył niewiastę,
I przyprowadził ją do Adama, w blasku dnia.
Adam rzekł: «Ta dopiero jest kością z moich kości,
I ciałem z mego ciała, nazywać ją będę niewiastą,
Bo z mężczyzny została wzięta»
Była mu towarzyszką, w Edenie zamknięta,
W rajskim ogrodzie, wśród kwiatów i drzew,
Ewa spacerowała, śpiew w sercu miała,
Wśród blasku słońca, pośród raju ech.
Wtem wąż, przebiegły, chytry, zbliżył się cicho,
Szeptał słowa kuszące, w sercu budząc licho.
Obiecywał mądrość, jaką skrywa drzewo,
I choć świat był rajem, zasiał w duszy ziewo.
Ewa słuchała, uległa tej mowie,
Złamała zakaz, co w raju był prawem.
Od tamtej chwili spokój raju minął,
Bo ziarno grzechu zakiełkowało w cieniu.
„Czy naprawdę Bóg zakazał z drzewa tego jeść?”
Ewa, zaskoczona, zaczęła się nieść.
„Możemy jeść owoce, lecz z tego drzewa nie,
Bo Bóg rzekł, że śmierć nas spotka, jeśli zjemy je.”
Wąż, z uśmiechem, rzekł: „Na pewno nie umrzecie,
Bóg wie, że gdy zjecie, mądrość posiądziecie.
Otworzą się wam oczy, jak bogowie będziecie,
Dobro i zło poznacie, w pełni żyć zaczniecie.”
Ewa, zauroczona, owoc zerwała,
Skosztowała, Adama poczęstowała.
Wtedy oczy ich się otworzyły, nagość ujrzeli,
Wstydem i strachem, serca ich się napełniły.
Bóg, w swej mądrości, ich czyny dostrzegł,
Wąż przeklęty, Ewa w bólach rodzić miała,
Adam w trudzie ziemię uprawiać musiał,
Raj utracony, lecz nadzieja wciąż trwała.
Gdy z Raju wygnani, w smutku i żalu,
Adam i Ewa wyruszyli w świat bez blasku.
Ziemia, nieznana, czekała na nich,
W pocie czoła pracować musieli, by zdobyć chleb swój.
Ewa, w bólach rodzenia, dzieci swe nosiła,
Adam, w trudzie, ziemię uprawiał, by plony zbierać.
Wspólnie, choć z dala od Edenu,
Budowali życie, w nowym świecie, wśród cierni i kamieni.
Tygrys i Eufrat, rzeki ich prowadziły,
Wśród dolin i wzgórz, nowe domy budowali.
Choć Raj utracony, nadzieja wciąż trwała,
Bóg obiecał Zbawiciela, który grzechy zmazał.
Owoc zakazany, słodki, lecz zdradliwy,
Przyniósł im cierpienie, los nieodwracalny.
Z Edenu wygnani, w świat pełen trudu,
Razem wędrowali, szukając cudu.
Miłość ich przetrwała, mimo grzechu cienia,
Historia ich miłości, wciąż w sercach się zmienia.
Na obraz Boży stworzeni, w bólu i nadziei.
W sercach ich pamięć o Edenie żyła,
Lecz w nowym świecie, miłość ich siłę dawała.
Adam i Ewa, prarodzice ludzkości,
W trudzie i znoju, odnaleźli swej drogi prosty.
Po wygnaniu z Edenu, w nowym świecie żyli,
Adam i Ewa, synów dwóch mieli.
Kain, rolnik, ziemię uprawiał,
Abel, pasterz, trzody swe doglądał.
Ofiary składali, każdy z tego, co miał,
Kain z plonów ziemi, Abel z trzód swych dar.
Bóg spojrzał na Abla, jego ofiarę przyjął,
Kain, zazdrosny, w sercu gniew poczuł.
„Czemu smutek w twym sercu, Kainie?” – Bóg pytał,
„Gdybyś dobrze czynił, twarz twoja by się rozjaśniła.”
Lecz Kain gniewu nie zdołał pokonać,
Brata swego na pole zwabił, by go zabić.
„Gdzie jest twój brat, Abel?” – Bóg zapytał,
„Nie wiem, czyż jestem stróżem brata mego?” – Kain odparł.
„Krew brata twego z ziemi woła do mnie,
Przeklęty będziesz, tułaczem na ziemi.”
Kain, z ciężkim sercem, w świat wyruszył,
W kraju Nod, na wschód od Edenu, zamieszkał.
Lecz pamięć o bracie, w sercu jego trwała,
Historia Kaina i Abla, w Biblii zapisana.
Po zbrodni bratobójczej, Kain w świat wyruszył,
Ziemia, która krew Abla wchłonęła, plonów mu nie dała.
Tułaczem został, wędrowcem bez domu,
W kraju Nod, na wschód od Edenu, zamieszkał w końcu.
Bóg, choć gniewny, piętno na nim złożył,
By nikt go nie zabił, by życie swe wiódł.
Kain, wśród ludzi, nowe życie zaczął,
Miasto zbudował, Henochiem je nazwał.
Potomstwo jego, w świecie się rozprzestrzeniło,
Lamek, prawnuk, w pieśniach swe czyny głosił.
Choć Kain zbrodniarz, jego ród trwał,
W historii ludzkości, ślad po sobie zostawił.
Po wygnaniu z Edenu, w nowym świecie żyli,
Adam i Ewa, synów wielu mieli.
Kain, Abel, a potem Set się narodził,
By w sercach rodziców, nadzieję odrodził.
Gdy Kain zabił Abla, smutek w sercu trwał,
Adam i Ewa, w bólu, nową nadzieję mieli,
Set, syn trzeci, w blasku Bożej łaski stał,
Potomków jego ród, przez Boga wybrani.
Set, kontynuator linii Adama,
Ojciec Enosza, wierność w sercu miał,
Setyci, pobożni, w modlitwie i czynach,
Boga chwalili, wiarę w Nim trwali.
Gdy Adam miał sto trzydzieści lat,
Set się narodził, obraz jego duszy,
Przez dziewięćset dwanaście lat, wierność zachował,
W modlitwie i czynach, Boga chwaląc.
Set, założyciel rodu, w którym światło trwa,
Potomkowie jego, wiarę w sercach mieli,
Wybrani przez Boga, w modlitwie i czynach,
Set, kontynuator linii Adama, w blasku Bożej łaski stał.
Set, dar od Boga, po stracie Abla,
Wiódł życie prawe, w wierze trwał.
Jego potomkowie, w świecie się rozprzestrzenili,
W historii ludzkości, ślad po sobie zostawili.
Gdy Set miał sto pięć lat, Enosz się narodził,
W linii rodowej, która do Mesjasza prowadziła,
Kenan, Mahalalel, Jared, w świętym szeregu,
Przez pokolenia, wierność Bogu w sercach mieli.
Enosz, syn Seta, wiarę w sercu miał,
Kenan, jego syn, w ślady ojca szedł,
Mahalalel, Jared, w modlitwie trwali,
Ród pobożnych, przez Boga wybranych.
Noe, potomek, w arce schronienie znalazł,
Przez potop przetrwał, nowy świat ujrzał,
Linia rodowa, przez wieki trwała,
Aż do Jezusa, Zbawiciela świata.
Set, ojciec Enosza, początek dał,
Ród pobożnych, wiarę w sercach miał,
Przez pokolenia, wierność zachowali,
Aż do Mesjasza, w którym światło trwa.
Adam i Ewa, synów i córek mieli,
Ich imiona w Biblii, nie wszystkie znamy.
Lecz Set, wśród nich, szczególne miejsce miał,
Rodowód ludzkości, od niego się zaczynał.
Set, syn Adama, w blasku Bożej łaski,
Ojciec Enosza, wiarę w sercu miał,
Enosz, syn Seta, w świętym szeregu,
Kenan, jego syn, w ślady ojca szedł.
Mahalalel, syn Kenana, w modlitwie trwał,
Jared, syn Mahalalela, wierność zachował,
Pokolenia pobożnych, przez Boga wybranych,
W Księdze Rodzaju, ich historia spisana.
W trudzie i znoju, życie swe wiedli,
Lecz wiarę w Boga, w sercach swych mieli.
Ich potomkowie, w świecie się rozprzestrzenili,
W historii ludzkości, ślad po sobie zostawili.
Kain, Set i inni, z rodzeństwem się łączyli,
By Boży nakaz „rozmnażajcie się” spełnili.
Tak ludzkość rosła, w trudzie i znoju,
Wiarę w Boga, w sercach swych miała.
Historia ta, w Biblii zapisana,
Przypomina nam o początkach ludzkości.
O miłości, wierze i Bożej łasce,
Która w każdym z nas, wciąż trwa niezmiennie.
W Księdze Rodzaju, w świętych słowach zapisane,
Genealogie patriarchów, od Adama do Noego dane.
Adam, pierwszy człowiek, z Bożej ręki stworzony,
Ojcem ludzkości, w Edenie umieszczony.
Set, syn Adama, w wieku stu trzydziestu lat,
Narodził się, by kontynuować ludzki świat.
Enos, Kenan, Mahalalel, Jared,
Każdy z nich w historii, swoje miejsce ma.
Enosz, syn Seta, wnuk Adama,
Gdy Set miał sto pięć lat, narodził się w blasku,
Żył dziewięćset pięć lat, wiarę w sercu miał,
Kenan, jego syn, w ślady ojca szedł.
Gdy Enosz miał dziewięćdziesiąt lat, Kenan się narodził,
W czasach Enosza ludzie wzywać imię Pana zaczęli,
Odrodzenie duchowe, wiarę w sercach mieli,
Enosz, pobożny, w modlitwie trwał.
Pokolenia pobożnych, przez Boga wybranych,
W Księdze Rodzaju, ich historia spisana,
Enosz, syn Seta, w blasku Bożej łaski,
Ojciec Kenana, wiarę w sercu miał.
Kenan, syn Enosa, prawnuk Adama,
Gdy Enos miał dziewięćdziesiąt lat, narodził się w blasku,
Żył dziewięćset dziesięć lat, wiarę w sercu miał,
Mahalalel, jego syn, w ślady ojca szedł.
Kenan, w genealogii od Adama do Noego,
W Księdze Rodzaju i Kronik wymieniony,
Pokolenia pobożnych, przez Boga wybranych,
W modlitwie i czynach, wierność zachowali.
Mahalalel, syn Kenana, praprawnuk Adama,
Gdy Kenan miał siedemdziesiąt lat, narodził się w blasku,
Żył osiemset dziewięćdziesiąt pięć lat, wiarę w sercu miał,
Jared, jego syn, w ślady ojca szedł.
Imię jego znaczy “Błogosławiony Bóg”,
“Chwalony Bóg”, duchowe znaczenie miało,
Mahalalel, pobożny, w modlitwie trwał,
Pokolenia pobożnych, przez Boga wybranych.
Jared, syn Mahalalela, piąte pokolenie,
Gdy Mahalalel miał sześćdziesiąt pięć lat, narodził się w blasku,
Żył dziewięćset sześćdziesiąt dwa lata, wiarę w sercu miał,
Enoch, jego syn, w ślady ojca szedł.
Imię jego znaczy “zstąpić” lub “przyjść”,
Może nawiązanie do Synów Bożych z Księgi Rodzaju,
Jared, pobożny, w modlitwie trwał,
Pokolenia pobożnych, przez Boga wybranych.
Enoch, syn Jareda, w blasku Bożej łaski,
Żył trzysta sześćdziesiąt pięć lat, wiarę w sercu miał,
Nie umarł, lecz został zabrany przez Boga,
W Księdze Rodzaju zapisane, w świętych słowach.
Pierwszy z proroków, w czterech pokoleniach,
Autor proroctwa, o Drugim Przyjściu Chrystusa,
Enoch, pobożny, w modlitwie trwał,
W przyjaźni z Bogiem, w niebo wstąpił
Henoch, który z Bogiem chodził,
W wieku trzystu sześćdziesięciu pięciu lat,
Został zabrany, by z Panem być,
Bez śmierci, w niebiańskich bramach.
Matuszalem, syn Enocha, w blasku Bożej łaski,
Żył dziewięćset sześćdziesiąt dziewięć lat, wiarę w sercu miał,
Najdłużej żyjący, w historii zapisany,
Lamech, jego syn, w ślady ojca szedł.
Gdy Matuszalem miał sto osiemdziesiąt siedem lat,
Lamech się narodził, w blasku Bożej łaski,
Imię jego znaczy “człowiek kija”,
Może nawiązanie do potopu, który nastąpił po jego śmierci.
Matuszalem, pobożny, w modlitwie trwał,
Pokolenia pobożnych, przez Boga wybranych,
W Księdze Rodzaju, ich historia spisana,
Matuszalem, najdłużej żyjący, w blasku Bożej łaski stał.
Lamech, syn Matuszalema, w blasku Bożej łaski,
Żył siedemset siedemdziesiąt siedem lat, wiarę w sercu miał,
Ojciec Noego, Jabala, Jubala i Naamy,
Pierwszy bigamista, w historii zapisany.
Ada i Cilla, jego żony dwie,
W Księdze Rodzaju, ich imiona spisane,
Lamech, prorok, słowa o potopie głosił,
Noe, jego syn, w arce schronienie znalazł.
Pokolenia pobożnych, przez Boga wybranych,
W modlitwie i czynach, wierność zachowali,
Lamech, wierny, w modlitwie nie ustawał,
Blisko Boga, w niebiańskie progi wkroczył.
Lamech, prorok, słowa o potopie głosił,
Noe, jego syn, w arce schronienie znalazł,
Pokolenia pobożnych, przez Boga wybranych,
W Księdze Rodzaju, ich historia spisana.
Metuszelach, najdłużej żyjący z ludzi,
Dziewięćset sześćdziesiąt dziewięć lat,
Lamek, ojciec Noego, w trudzie i znoju,
Przygotował drogę dla syna, w Bożym pokoju.
Noe, syn Lamecha, w blasku Bożej łaski,
Żył dziewięćset pięćdziesiąt lat, wiarę w sercu miał,
Centralna postać w historii potopu,
Arkę zbudował, by uratować świat.
Gdy ziemię zalały wody potopu,
Noe, jego rodzina i zwierzęta w arce schronienie znalazły,
Przez czterdzieści dni i nocy deszcz padał,
Aż w końcu ziemia nowy początek miała.
Te postacie, od Adama do Noego,
Tworzą linię rodową, kluczową dla historii,
O stworzeniu, upadku i ocaleniu,
W biblijnej narracji, w świętych słowach spisaną.
Noe, w wieku pięciuset lat,
Ojcem trzech synów został,
Szem, Cham i Jafet, w arce schronieni,
Przetrwali potop, w wierze niezłomni.
Od Adama do Noego, tysiąc pięćdziesiąt sześć lat,
Historia ludzkości, w Bożych planach trwa.
Genealogie patriarchów, w świętych słowach zapisane,
Przypominają nam o wierze, w Bożej miłości dane.
Gdy ludzie zaczęli się mnożyć na ziemi,
I rodziły im się córki, piękne jak kwiaty wiosny,
Synowie Boży ujrzeli ich urodę,
I brali za żony, te, które im się podobały.
Wtedy Pan rzekł: «Nie będzie mojego ducha w człowieku na zawsze;
Jest on przecież ciałem. Niech żyje tylko sto dwadzieścia lat».
W owych czasach byli na ziemi olbrzymi,
Mocarze, mający sławę w dawnych czasach.
Synowie Boży zbliżali się do córek człowieczych,
Te im rodziły, mocarzy, co w legendach trwają.
W świecie pełnym cudów i tajemnic,
Ich historia wciąż żyje, w sercach i umysłach.
Z tych związków Nefilim powstali,
Giganci, mocarze, co zło szerzyli.
Na ziemi zapanował chaos i grzech,
Byli to owi mocarze, mający sławę w dawnych czasach,
Pan widział, że złość człowieka na ziemi jest wielka,
I że wszelkie myśli i zamysły jego serca są złe cały czas.
Żałował Bóg, że stworzył człowieka na ziemi, i bolało go to w sercu.
I rzekł Bóg: «Wytracę człowieka, którego stworzyłem,
Z powierzchni ziemi, od człowieka aż po bydło,
Po pełzające i po ptactwo niebios,
Bo żal mi, że ich stworzyłem».
Noe miał sześćset lat, gdy przyszedł Potop,
W Księdze Rodzaju zapisane, w świętych słowach.
Synowie Boży z córkami ludzkimi się łączyli,
Lecz Biblia nie podaje, kiedy to się zaczęło.
Przed narodzinami Noego, lecz po Setu przyjściu,
Kilka stuleci przed Potopem, w mroku historii.
Ziemia pełna zła, grzechu i nieprawości,
Bóg postanowił zniszczyć, co stworzył z miłości.
Noe był jedynym człowiekiem, nieskazitelnym wśród ludzi,
W trudzie i znoju, wiarą swą się trudził.
Bóg nakazał mu zbudowanie arki wielkiej,
By ocalić rodzinę i zwierzęta wszelkie.
Wśród złości i grzechu, Noe trwał w prawości,
Wierzył w Boże słowa, mocy i miłości.
Arka stała się symbolem nadziei i zbawienia,
W niej przetrwał potop, wśród wielkiego cierpienia.
Deszcz padał czterdzieści dni i nocy,
Woda zalała ziemię, w ciemności i mocy.
Noe z rodziną i zwierzętami w arce schronieni,
Przetrwali burzę, w wierze niezłomni.
Wody wielkie ziemię zalały,
Lecz Noe i jego bliscy w arce przetrwali.
Po czterdziestu dniach i nocach deszczu,
Arka na górze Ararat spoczęła w końcu.
Noe, wdzięczny, ołtarz zbudował,
Bogu ofiarę złożył, dziękczynienie wyraził.
Bóg przymierze z Noem zawarł,
Tęczę na niebie jako znak pokoju umieścił.
Gdy wody opadły, Noe z arki wyszedł,
Winnicę zasadził, winem się cieszył.
Cham ujrzał ojca w stanie niegodnym,
Braciom opowiedział, czyn swój niegodny.
Sem i Jafet, z szacunkiem dla ojca,
Płaszczem go nakryli, idąc tyłem, bez słowa.
Noe, gdy prawdę poznał, gniewem zapłonął,
Kanaana przeklął, choć Cham winę poniósł.
Po potopie, gdy ziemia nową nadzieję zyskała,
Synowie Noego swe rody zakładali.
Sem, przodek ludów Bliskiego Wschodu,
Elam, Aszur, Arfachsad, Lud i Aram – jego potomkowie wschodu.
Cham, przodek Kanaanu i Afryki,
Kusz, Misraim, Put i Kanaan – jego synowie,
Ludy południa, w słońcu i piasku,
Ich losy zapisane w historii, w każdym zakątku.
Jafet, przodek ludów europejskich i azjatyckich,
Gomer, Magog, Madai, Jawan, Tubal, Meszek i Tiras – jego potomkowie,
Rozsiani po świecie, w górach i dolinach,
Ich dziedzictwo trwa, w sercach i kronikach.
Aniołowie którzy z nieba zstąpili,
Z kobietami się połączyli,
Ich duchy kształty zmieniały,
Ludzi w mrok uwodziły.
Mówią, że Uriel głos swój podniósł,
O karze wiecznej mówił,
Aniołowie w ciemności trwają,
Na dzień sądu wielkiego czekają.
W mroku więzieni, za grzechy swe,
Nieposłuszeństwo, co zniszczenie niesie.
Uriel, anioł światła, prawdy głosiciel,
Przypomina o sprawiedliwości, Bożym wyroku.
Na dzień sądu wielkiego czekają,
W ciemności, w bólu, w wiecznym żalu.
Lecz nadzieja w sercach ludzi trwa,
Że miłość i dobroć zwyciężą zła.
Z Nefilim, gigantów pradawnych,
Mitologie i legendy powstały,
W opowieściach o olbrzymach,
Ich ślady wciąż przetrwały.
Synowie Boży z nieba zstąpili,
Z córkami ludzkimi się połączyli,
Nadprzyrodzone moce i siły,
W gigantach się objawiły.
Ich żony, uwiedzione,
Syrenami się stały,
W morskich głębinach śpiewają,
Wspomnieniem dawnych dni.
Od czasu, gdy synowie Boży z córkami ludzkimi się łączyli,
Minęło kilkaset lat, w mroku historii skrytych.
Może trzysta, może pięćset lat,
Ludzie żyli długo, w długowieczności czas.
Proces ten trwał przez pokolenia,
Zanim Bóg zesłał Potop, w odpowiedzi na zło.
Związki te przyniosły chaos i grzech,
Ziemia pełna zła, w ciemności i mroku.
W mitach greckich, nordyckich,
I w hinduskich opowieściach,
Giganci i syreny żyją,
W ludzkich wyobrażeniach.
„Nigdy więcej ziemi nie zniszczę w ten sposób,”
Rzekł Bóg, dając ludziom nową nadzieję.
Noe, wdzięczny, ołtarz zbudował,
Bogu ofiarę złożył, dziękczynienie wyraził.
Ludzkość od nowa zaczęła się rozwijać,
Synowie Noego – Sem, Cham i Jafet –
Rodziny zakładali, ziemię zaludniali,
Narody i języki z nich się wywodziły.
Bóg nowe przykazania ludziom dał,
Mięso jeść pozwolił, lecz krwi zakazał.
Ludzkość rosła, w trudzie i znoju,
Wiarę w Boga, w sercach swych miała.
Po potopie, gdy wody ustąpiły,
Noe z rodziną nowy świat ujrzał.
Bóg znów przemówił, przymierze zawiązał,
Znak na niebie – tęczę – ludziom pozostawił.
„Rozmnażajcie się i napełniajcie ziemię,”
Takie było Boże przykazanie.
Ludzkość znów rosła, kraje zamieszkała,
Ale pycha w sercu znów się pojawiła.
Noe żył dalej, 350 lat po potopie,
Świadkiem był wieży Babel, rozproszenia ludzi w tropie.
Synowie jego, Sem, Cham i Jafet,
Zaludnili ziemię, każdy w swym świecie.
W krainie Sinear ludzkość się zebrała,
Jednym językiem, jednym głosem mówiła.
Wieżę wznieść chcieli, sięgnąć nieba bram,
Lecz Bóg pomieszał języki wśród nich sam.
Tak powstał Babilon, miasto rozdzielenia,
Ludzie się rozproszyli po krańcach ziemi.
Każdy naród własną drogą szedł,
Choć Bóg wciąż czuwał, nie znikł Jego ślad.
Potop nauczył, że w Bogu nadzieja,
A wieża w Babel, że pokora w człowieku
Jest kluczem do życia, w Bożej woli trwania,
Bo nie pycha, lecz wiara prowadzi do zbawienia.
Po rozproszeniu, narody powstały,
Lecz w sercu człowieka nie ustały żale.
Grzech znów przesiąkał każde pokolenie,
Choć Bóg wciąż czekał na swego ludu przebudzenie.
W ziemi Ur pewien człowiek mieszkał,
Abram miał na imię, bogactwa nie brakowało mu.
Bóg rzekł do niego: „Zostaw swe ziemie,
Idź do krainy, którą Ja ci dam w dziedziczenie.”
Abram posłuchał, wiarę okazał,
Z Saraj i Lotem ziemię Kanaan przemierzał.
Bóg obiecał mu potomstwo liczne jak gwiazdy,
I nowe imię – Abraham – dał mu w swojej łasce.
Przymierze zawarł z nim Wieczny Pan,
Znak obrzezania ustanowił sam.
I choć Abraham starcem był bezdzietnym,
Zrodził syna – Izaaka – dzięki Bogu wszechmocnemu.
Lecz próba przyszła, by wiara się stała,
Abraham miał ofiarować swego syna.
Lecz w ostatniej chwili głos Boży usłyszał:
„Nie zabijaj chłopca, wiary twej dowiodłeś w czynie i w myślach.”
Abraham, ojciec narodów, w wierze niezłomny,
Izmael z Hagar, syn pierwszy, lecz nie jedyny.
Izaak, obiecany przez Boga, w cudzie narodzony,
W nadzwyczajnych warunkach, w sercu błogosławiony.
Bóg obiecał Abrahamowi błogosławieństwo wielkie,
Na wszystkie narody ziemi, na wieki wieków.
Protoplasta Izraela, Narodu Wybranego,
Jego dziedzictwo trwa, w sercach ludu swego.
Potomstwo Abrahama rozrosło się w siłę,
Izaak, Jakub – linii tej byli filarem.
Z Jakuba narodziło się dwanaście plemion,
Z nich Bóg Izrael uczynił narodem.
Gdy Izaak miał lat czterdzieści, Abraham, ojciec, troski miał w głowie. Wysłał sługę swego, Eliezera wiernego, Do miasta Nachora, w Mezopotamii dalekiej.
Eliezer modlił się, prosząc Boga w niebie, By wskazał mu kobietę, wybraną dla Izaaka. Prosił, by ta, która wodę mu poda, Napoiła także dziesięć wielbłądów jego pana.
Przy studni spotkał Rebekę, piękną i łaskawą, Niosła dzban na ramieniu, wodę czerpała. Eliezer poprosił: “Daj mi pić, proszę”, A ona odpowiedziała: “Pij, mój panie, i wielbłądy napoję”.
Eliezer wiedział, że to znak od Boga, Dał jej pierścień złoty i bransoletki dwie. Rebeka była wnuczką Nahora, brata Abrahama, Eliezer pokłonił się, dziękując Bogu za pomoc.
Rebeka wróciła do domu, opowiedziała rodzinie, Brat jej, Laban, zaprosił Eliezera do środka. Opowiedział o misji, o cudzie Bożym, Izaak i Rebeka, połączyli się w miłości.
W domu Izaaka dwóch synów żyło, Ezaw i Jakub, różni jak dzień i noc. Ezaw, myśliwy, ojca ulubieniec, Jakub, spokojny, matki skarb.
Rebeka plan miała, Jakuba namówiła, By zdobył błogosławieństwo, ojca oszukała. Jakub przebrany, potrawę przyniósł, Izaak błogosławił, myśląc, że to Ezaw.
Ezaw w gniewie, groźby rzucał, Jakub uciekał, by życie ocalić. Do Labana wyruszył, w daleką drogę, Tam nowe życie, nowe przygody.
W snach Jakuba drabina do nieba, Anioły wstępują, Boże obietnice. Walka z aniołem, imię nowe zyskał, Izrael, ojciec dwunastu plemion.
Historia braci, pełna zawiłości, Pokazuje, jak Bóg działa w ludzkiej słabości.
Jakub, zwany Izraelem, miał synów dwunastu z czterema kobietami, w miłości i trudzie. Lea, pierwsza żona, sześciu synów dała, Ruben, Symeon, Lewi, Juda, Issachar, Zebulon – ich imiona znane.
Jakub wyruszył w daleką drogę, Do Paddan-Aram, na matki polecenie. By uniknąć gniewu brata Ezawa, I znaleźć żonę wśród krewnych swej matki.
Przy studni w Haranie spotkał Rachela, Pasterkę owiec, piękną i łaskawą. Pomógł jej napoić spragnione stado, I serce jego od razu zabiło mocniej.
Gdy dowiedział się, że jest córką Labana, Pocałował ją, pełen radości. Do domu Labana szybko się udał, Gdzie został przyjęty z wielką gościnnością.
Pracował Jakub przez siedem lat długich, By otrzymać Rachela za żonę. Lecz Laban oszukał, dając mu Leę, Jakub musiał pracować kolejne siedem lat.
W końcu poślubił ukochaną Rachelę, I miłość ich trwała przez lata. Historia ta pokazuje, jak wielka jest siła, Miłości, wiary i wytrwałości w życiu.
Rachela, ukochana, dwóch synów urodziła, Józef, marzyciel, i Beniamin, najmłodszy z nich. Bilha, służąca Racheli, dwóch synów miała, Dan i Naftali, w rodzinie miejsce swe znaleźli.
Zilpa, służąca Lei, także dwóch synów dała, Gad i Aser, w rodzie Jakuba miejsce swe mieli. Dina, jedyna córka, z Lei się narodziła, Wśród braci swych, w rodzinie miłość znalazła.
Dwanaście plemion, z Jakuba się wywodzi, Każdy syn, historia, w Biblii się rodzi. Rodzina wielka, pełna zawiłości, Lecz Boże plany, w ich życiu się spełniły.
Jakub, ojciec dwunastu synów,
Od nich pochodzi dwanaście pokoleń Izraela,
Ruben, Symeon, Lewi, Juda,
Dan, Neftali, Gad, Aser, Józef, Benjamin,
Dwóch synów Bilhy i Zilpy, służących jego żon.
Ruben, pierworodny, w sile swej wielki,
Symeon i Lewi, bracia w gniewie zjednoczeni,
Juda, z którego ród królewski wyjdzie,
Dan, sędzia ludu, w sprawiedliwości stanie.
Neftali, jak jeleń szybki,
Gad, wojownik, w bitwach nieustraszony,
Aser, w dostatku i radości żyjący,
Józef, marzyciel, w Egipcie wywyższony.
Benjamin, najmłodszy, w miłości ojca,
Dwóch synów Bilhy i Zilpy, wierności świadkowie,
Dwanaście pokoleń, naród wybrany,
Ich dziedzictwo trwa, w sercach zapisane.
Tak toczyły się dalsze losy ludzkości,
Bóg wybierał swój lud, prowadził w miłości.
Choć grzech i pycha znów powracały,
Z obietnic Bożych zbawienie się narodziło – Chrystus nastał.
Z niewoli i ciemności Bóg drogę utorował,
Józef wywyższony, władza mu została powierzona.
Gdy głód nastał w całym regionie,
Bracia przyszli do Egiptu, szukając ratunku w udręce.
Józef ich poznał, lecz ukrył swoją tożsamość,
Próby wystawił, by zobaczyć ich miłość.
Gdy w końcu się objawił, braci zjednoczył,
Przebaczył im wszystko, choć ból go zasmucił.
Izrael z synami do Egiptu zszedł,
W ziemi Goszen swoje domy miał.
Lecz pokolenia mijały, faraonów zmieniały,
A nowy król Izraela w niewolę oddał.
Lud Boży w Egipcie cierpiał bez miary,
Wołali do Pana, wzywali Go w modlitwie.
Bóg usłyszał ich skargę, Mojżesza powołał,
By wyprowadził ich z niewoli ku wolności bramom.
Przez morze rozdzielone, Izrael przeszedł suchą nogą,
Faraon za nimi, lecz Bóg zamknął mu drogę.
Na Synaju przymierze zawarł Bóg z ludem,
Dziesięć przykazań dał, by w prawdzie trwali cudzej.
Lecz lud, mimo znaków, z wiarą się zmagał,
Złotego cielca u stóp górnych postawił.
Mojżesz zstąpił z góry, gniew Boży niosąc,
Lecz Bóg w miłosierdziu ludowi odpuścił.
Czterdzieści lat Izrael wędrował przez pustynię,
Aż do ziemi obiecanej doszedł w swym trudzie.
Jozue poprowadził ich przez rzekę Jordan,
Kanaan zdobyli, choć walka była twarda.
Lecz choć ziemię mieli, nie zawsze wierność dawali,
Bóg sędziów posyłał, by Izrael ratowali.
A gdy w końcu króla zażądali od Boga,
Saul został wybrany, lecz serce miał wrogo.
Dawid z Betlejem w miejsce Saula powołany,
Bóg uczynił go królem, mężem według swej woli.
Dawid przymierze z Bogiem zawarł nieugięty,
A z jego domu Mesjasz miał być wyczekiwany święty.
Tak historia ludu Bożego się toczyła,
Królestwo powstało, ale też upadło w grzechach i winach.
Lecz Bóg, wierny swym obietnicom dawnym,
Przygotowywał drogę dla Zbawiciela – Chrystusa jedynym Panem.
Po Dawidzie królestwo Salomon odziedziczył,
Mądrość od Boga nad wszystkie inne zyskał.
Świątynię wzniósł ku chwale Najwyższego,
Złotem i cedrem zdobioną, arcydzieło wiecznego.
Lecz Salomon, choć mądry, serce rozdzielił,
Obce żony, ich bogowie wkradli się do myśli.
Królestwo rozbite, podzielone na dwoje,
Juda i Izrael – bracia, lecz wrogo się dzieje.
Prorocy powstali, głosząc Boże Słowo,
Eliasz, Izajasz, Jeremiasz nawoływali do pokory.
Lecz lud był uparty, sercem zatwardziały,
A Bóg w swej sprawiedliwości gniew rozlał niemały.
Niewola przyszła, Babilon wziął w swoje pęta,
Świątynia zburzona, ziemia opuszczona, stracona pamięć święta.
Lecz w obcej ziemi, pośród żalu i trudu,
Bóg obiecał powrót, odrodzenie ludu.
Ezdrasz i Nehemiasz powrócili z wygnań,
Odbudowali mury, świątynię wznieśli na nowo.
Naród na nowo poczuł Bożą bliskość,
Choć czasy ciemne, nadzieja rosła z miłości.
Prorocy wciąż mówili, o Mesjaszu śnili,
On miał przyjść, by świat wybawić z winy.
I nadszedł dzień, gdy w Betlejem skromnym,
Narodził się Zbawca – Jezus, Pan wszechmocny.
Syn Boży, Mesjasz, na ziemi chodził,
Uzdrawiał, nauczał, o miłości mówił.
Lecz odrzucony przez swoich, na krzyżu zawisł,
Śmiercią zwyciężył, grzechy świata zmazał.
Trzeciego dnia powstał, jak przepowiedziano,
Grób pusty, życie wieczne dla ludzi dano.
Apostołowie w świat poszli głosić Ewangelię,
Duch Święty ich prowadził, dając siłę, by nieśli zbawienie.
Kościół wzrastał, choć prześladowania przychodziły,
Wiara w Chrystusa nie mogła być zniszczona przez siły.
I tak aż do dzisiaj ta historia trwa,
Boże Słowo wieczne, w naszych sercach wciąż gra.
Apostołowie, pełni Ducha Świętego,
Wyruszyli w świat, by nieść słowo zbawczego.
Piotr, opoka Kościoła, w Rzymie głosił wiarę,
Pawła zaś misje prowadziły w świat szeroki, wiarą darząc łaskę.
Chrystusowe nauki przez wieki się niosły,
Kościół rósł w siłę, choć cierpiał od ciemności.
Pierwsi męczennicy w krwi swej umierali,
Lecz ziarna wiary w sercach ludzi kiełkowały.
Objawienia Jana na wyspie zapisane,
Przyszłość i sąd ostatni światu objawiane.
Nowe Jeruzalem, miasto bez skazy,
Gdzie Bóg z ludźmi zamieszka, wszystkie łzy wymaże z twarzy.
Choć trudności wiele, Ewangelia trwa,
Lud Boży czeka na powrót swego Pana.
W czasach końca Jezus znów przyjdzie,
W chwale i mocy, by świat sądzić sprawiedliwie.
Wtedy skończą się wojny, nienawiści, podziały,
Pokój Boży w sercach ludzi na zawsze zostanie.
Nowe niebo i nowa ziemia zajaśnieją chwałą,
A Bóg będzie wszystkim, początkiem i chwałą.
Tak kończy się historia, lecz to dopiero początek,
Wieczność z Bogiem – nasz cel i dom wyśniony.
Bo choć Biblia zamyka swe karty proroctwem,
To życie z Bogiem jest niekończącą się pieśnią miłości, wiarą i pokorą wprost z nieba.
Z marzeń i snów 