⌛EchoZeit Universe: KSIĘGA II .  Rozdział 118 – Cztery Rzeki pod Popiołem.
Kotwica
(opowiedziane przez majtka ze statku Tavisa)

Rozdział 118

Cztery Rzeki pod Popiołem.
Kotwica

(opowiedziane przez majtka ze statku Tavisa)

⚓

„Kiedy woda zabiera ląd, System nie topi pamięci.
System tylko wygładza brzeg, żeby nikt nie zapytał, co rosło na dnie.”

— dopisek na marginesie Kroniki Przed-Szumowej

⏳ 82.

Kryształy w grocie pod Caer Wenddolau nie
świeciły już zimnym fioletem.

Odkąd oparłem olchową dłoń na kamieniu, w
którym tkwiła złota nitka Myrddina, z głębi kwarcu
sączył się blask gęsty jak stara żywica —
bursztynowy, ciężki, pachnący mokrą gliną i czymś
jeszcze starszym. Czymś, co nie miało nazwy w
żadnym rejestrze Hexe-OS.

Myrddin siedział oparty o korzenie dębu. Ramiona
miał już wolne, ale wciąż wyglądał bardziej jak
rzeźba z szarego wapienia niż człowiek. Tam, gdzie
powinny być usta, widniała gładka, martwa blizna.
Kiedy uniósł głowę, powietrze w grocie zgęstniało
tak, że poczułem smak żelaza na języku.

— Pytacie, co zobaczyłem na krawędzi Sektora
Zero — rozbrzmiało w naszych kościach.

Głos barda przypominał szum rzeki płynącej
głęboko pod ziemią.

— System uczy was, że historia zaczęła się od
pierwszego zapisu. Kłamie. Najstarsza rana świata
nie jest zapisana w żelazie ani w krzemie. Jest
zalana wodą.

Szarak stał z boku, z miedzianą kapsułą
opuszczoną wzdłuż uda. Po raz pierwszy od chwili,
gdy opuściliśmy kuter, jego popielata twarz
wyglądała na niepewną.

— W rejestrach Akademii Sektor Zero to punkt
błędu — odezwał się cicho. — Granica, za którą
Hexe-OS nie sięga.

— Przed nią istniał Ogród — odparł w naszych
myślach Myrddin.

Bard uniósł wychudzoną dłoń i dotknął czoła. Złota
nitka w posadzce drgnęła, a ciemny kwarc wokół
nas przestał być ścianą.

Nie było w tym żadnej projekcji, żadnej Białej
Gładzi, która wycina ciężar i zapach. Poczułem pod
bosymi stopami wilgotny muł, a ciepły wiatr
przyniósł zapach kwitnących drzew i słodkiej wody
rzek.

Staliśmy na krawędzi doliny tak szerokiej, że jej
drugi brzeg tonął w złotej mgle.

— Tygrys. Eufrat. Rzeka z gór Zagros i czwarta,
której imię wyschło razem z piaskiem — głos
barda niósł się nad krainą jak echo, ale nie
tłumaczył. Wskazywał. — Ta dolina była całym
światem.

Przy ogniskach siedzieli ludzie, ale nie wyglądali
tak, jak uczyły nas kroniki pokładowe. Jedni byli
smukli, o ciemnych, czujnych oczach; inni — krępi,
barczyści, o kościach grubych jak pnie młodych
dębów. Rozmawiali bez słów — gestem,
spojrzeniem i pieśnią — dzieląc się chlebem z
dzikiego ziarna i krzemieniem.

— Hybrydy — wyszeptał Brenn. — Stara krew i
nowa krew przy jednym ogniu.

Myrddin nie skomentował. Patrzył na ogniska,
jakby liczył tych, których już nie ma.

W jednej chwili ciepły wiatr nad doliną zmienił się
w lodowaty podmuch. Niebo pociemniało, jakby
ktoś zgasił słońce od spodu. Z południa
nadciągnął huk, od którego zadrżał kwarc pod
naszymi piętami. Ocean ruszył w głąb lądu — nie
jak fala, którą można przeskoczyć łodzią Tavisa,
lecz jak czarna, nieubłagana ściana wody, która
połykała drzewa, ogniska, ścieżki i groby.

Widziałem kobietę, która na ostatnim suchym
brzegu wypuszczała z ręki dziecko, żeby samo
mogło biec wyżej. Widziałem starca, który nie niósł
złota ani broni — tylko sakiewkę z nasionami,
przyciskaną do piersi. Widziałem kogoś, kto w
ostatniej chwili oderwał od progu kamień z
wyrytym znakiem i schował go pod koszulę, zanim
woda zamknęła mu usta.

Widziałem tych, którzy nie zdążyli. I tych, którzy
odwrócili się na szczytach wzgórz, patrząc, jak cały
ich świat znika pod taflą rosnącego morza.

Wizja zadrżała. Woda zniknęła, zastąpiona
surowym, kamiennym wzgórzem smaganym
wiatrem.

Na jego szczycie stali ocalali — zmęczeni, z solą i
mułem zaschniętym na skórze. Z litej skały
wykuwali potężne filary w kształcie litery T,
rzeźbiąc na nich znaki gwiazd i zwierząt, stawiając
je w kręgu, jakby chcieli przybić niebo do ziemi.

— Papirus zgnije. Drewno spłonie. Pamięć ludzka
ulegnie strachowi — powiedział Myrddin, a jego
głos był teraz cichy, ledwo słyszalny w kościach. —
Tylko kamień potrafi unieść ciężar.

Obraz filarów nałożył się na pustynne piaski daleko
na południu, gdzie wznosiły się trzy ostre,
kamienne góry nad wyschniętym korytem rzeki.

— Dlatego wznosili kamienne arki — dodał, a
kryształy w jego skroniach zaczęły przygasać. —
Nie dla złota i nie dla umarłych. Jako kotwice wbite
w czas. Pustą komorę w sercu góry, w której
zamknęli ciszę sprzed potopu.

Kwarcowa ściana groty wróciła na swoje miejsce
tak gwałtownie, aż zachwiałem się i oparłem
wolną ręką o kolano.

W ustach miałem smak soli i pyłu. Znak Ħ na mojej
olchowej dłoni palił żywym ogniem, a złote litery
akrostychu Sybilli pulsowały w rytmie serca — tym
samym ciężkim, powolnym rytmie, który bił spod
fundamentów Caer Wenddolau.

Myrddin opadł ciężko na kamień. Kryształy w jego
skroniach przygasły do ciepłego, ledwo
widocznego żaru.

— W 573 roku System odebrał mi język, bo
chciałem powiedzieć ocalałym spod Arfderydd, że
ich rana nie jest pierwsza — szepnął w naszych
myślach. — Że ta ziemia była już raz zatopiona i
raz ocalona przez tych, którzy odważyli się
pamiętać. Jeśli Hexe-OS zdoła wygładzić Albion,
zamknie ostatnią kotwicę. I wtedy nie będzie już
dokąd wrócić.

Tavis ruszył w stronę kamiennych schodów.
Zatrzymał się przy pierwszym stopniu i spojrzał na
barda.

— Nie zamknie — powiedział kapitan twardo. —
Dopóki mamy statek, mapę i ludzi, którzy
pamiętają, ile waży kamień.

Ale Myrddin nie wstał. Patrzył na złotą nitkę w
posadzce — cieńszą niż wcześniej, drżącą, jak żyła
pod skórą skały.

Tavis cofnął się o krok.

— Nie zostawimy cię — powiedział.

Myrddin uśmiechnął się ustami, których nie miał.

— Nie mnie. Nitkę.

Położył dłoń na kwarcu.

Złota nić wyrwała się z posadzki, wspięła po jego
ramieniu i weszła pod skórę jak rozgrzany drut.
Bard wygiął się, ale nie krzyknął — nie miał czym.
Kryształy w jego skroniach rozbłysły raz, mocno, a
potem zgasły zupełnie, jakby ktoś zdmuchnął dwie
świece pod wodą.

Caer Wenddolau zadrżał. Gdzieś wysoko, ponad
mgłą, Hexe-OS odpowiedział pojedynczym, długim
sygnałem.


Szarak spojrzał na kapsułę. Wewnątrz, na
wewnętrznej ściance, pojawiła się linia tekstu,
której wcześniej nie było:


[ HEXE-OS // PASYWNY NASŁUCH ]
[ WYKRYTO: AKTYWACJA_KOTWICY_03 ]
[ LOKALIZACJA: CAER_WENDDOLAU //
PIERWOTNY_ALBION ]
[ STATUS: WEKTOR_ZAINTERESOWANIA //
NAMIERZANIE ]


— Teraz jestem kotwicą — szepnął Myrddin, a jego
głos w naszych kościach był już tylko cieniem
szumu rzeki. — Zabierzcie mnie, zanim System
zrozumie, że kotwica nauczyła się chodzić.

Tavis nie zawahał się ani sekundy dłużej.

— Holik, Mira — Myrddin idzie z wami na kuter.

Mira spojrzała najpierw na barda, potem na
kapitana. Kiwnęła głową, krótko, bez słowa i już
sięgała po woreczek z ziołami.

— Reszta jak najszybciej. Nie bronimy już Caer
Wenddolau. Bronimy tego, co zostało z niego
żywe.

Holik przeniósł siekierę z ramienia na ramię. Nie
odpowiedział. Ale ruszył w stronę ścieżki, a to było
wystarczająco wyraźne.

Wyszliśmy z kryształowej groty w ciszy, niosąc w
kościach ciężar czterech rzek — i starca, który
ważył teraz więcej niż cały jego kamień.


⏳ 83.

Na dziedzińcu Caer Wenddolau mgła zgęstniała
tak, że mury dawnej hali biesiadnej wyglądały jak
widma.

Holik wciąż stał przy otwartej bramie, odwrócony
plecami do wnętrza twierdzy, z siekierą opartą o
ramię. Kiedy usłyszał nasze kroki na bruku, nie
odwrócił głowy od razu. Przez chwilę patrzył
jeszcze w stronę wrzosowisk. Potem zerknął przez
ramię — najpierw na moją dłoń, na której złoty
ślad wciąż tlił się pod korą, potem na Myrddina,
który wisiał między nim a Mirą, z głową
opuszczoną, z kryształami w skroniach ciemnymi
jak wypalone węgle.

— Długo was nie było — mruknął. — Znalazłeś
swojego barda, majtku?

— Znalazłem — odpowiedziałem. — I wiem już,
dlaczego kuter przechyla się na lewą burtę. Nie
wieziemy tylko ludzi. Wieziemy pamięć
zatopionego świata. I to ona nas teraz ciągnie.

Holik prychnął krótko, bez uśmiechu  i splunął w
wrzosy za bramą.


— To dobrze, że mamy głęboki kil. Chodźmy na
statek, zanim morze przypomni sobie, gdzie
kiedyś był brzeg.

Ruszyliśmy. Mira z Holikiem prowadzili Myrddina
między sobą — jego stopy ledwo dotykały bruku, a
koc, w który go owinięto, co chwilę zsuwał się z
wychudzonych ramion. Brenn szedł z tyłu,
przytrzymując róg koca, gdy ten zjeżdżał na
kamienie. Tavis objął mnie ramieniem, kiedy
potknąłem się na wyślizganym progu bramy.

Za nami Caer Wenddolau zapadał się we mgle.
Żadnych pochodni, żadnych strażników. Tylko
pusty dziedziniec i dąb, który nagle wydał mi się
mniejszy, jakby korzenie puściły część uścisku.

Zanim zdążyliśmy zejść do zatoczki, Szarak
zatrzymał się w połowie drogi. Miedziana kapsuła
w jego dłoni drgnęła. Nie brzęczała — tykała.
Cicho, równo, jak metalowe serce pod skórą.

Otworzył wieko.


[ SYGNAŁ_PRZEMIESZCZA_SIĘ ]
[ TRAJEKTORIA: NIESTABILNA ]
[ PRIORYTET: PODWYŻSZONY ]


— System wie, że kotwica się obudziła —
powiedział Szarak. — Ale nie wie jeszcze, że
chodzi. Będzie nas namierzał po sygnale, nie po
mapie. Dopóki Myrddin jest na kutrze, jesteśmy
sygnałem.

Tavis zaklął cicho, ale bez zaskoczenia. Spojrzał na
barda, potem na mnie.

— Ile mamy czasu?

— Tyle, ile potrzeba, żeby dotarli tu pierwsi
Wyciszacze — odparł Szarak. — Może godzina.
Może mniej, jeśli Hexe-OS uzna, że ruchoma
kotwica jest warta natychmiastowego
wygładzenia.

Brenn splunął na mech.

— Więc nie mamy czasu na pożegnania.


— Mamy czas na jedno — powiedziałem, zanim
zdążyłem pomyśleć. — Jeśli Myrddin jest kotwicą,
to nie możemy go wieźć jak ładunek. Musimy
wiedzieć, dokąd płyniemy, zanim on się rozpadnie
albo zanim nitka zacznie go palić od środka.

Tavis spojrzał na mnie. Przez chwilę ważył coś w
myślach — statek, ludzi, mapę, starca, który od
wieków nie miał ust, żeby powiedzieć, co widział.
Potem kiwnął głową, krótko, jak ktoś, kto
podejmuje decyzję, której nie chce podejmować.

Zeszliśmy do zatoczki w milczeniu. Fale biły o
czarny żwir, kuter kołysał się na kotwicy. Aria
czekała już przy trapie — musiała zejść pierwsza,
kiedy tylko zobaczyła nas na ścieżce i przez cały
czas trzymała linę przygotowaną do odbicia. Holik
i Mira wnieśli Myrddina po trapie razem, w
milczeniu, z kapturem nasuniętym na jego
kryształy. Brenn przytrzymał trap, Tavis sprawdził
cumy, Aria oddała linę i stanęła przy burcie,
patrząc w stronę klifów, dopóki nie zniknęły we
mgle.

Kuter czekał na nas z głębokim kilem, który nagle
przestał być tylko marynarskim żartem.

Na pokładzie mapa rozłożyła się sama.

Tam, gdzie zwykle kończyły się znane prądy,
pojawiła się czwarta linia — cienka, złota, bez
nazwy. Nie płynęła. Oddychała.

Najpierw stała nieruchomo, jakby ktoś narysował
ją paznokciem w złocie. Potem, kiedy odwróciłem
wzrok na sekundę, żeby sprawdzić, czy Myrddin
jeszcze oddycha, linia już była gdzie indziej — o
szerokość kciuka bliżej krawędzi mapy. Kiedy
spojrzałem znowu, cofnęła się. Jakby próbowała
wejść pod papier.

Raz zniknęła całkowicie, kiedy mrugnąłem. Została
tylko ciemna rysa, jakby ktoś wydrapał ją
paznokciem od spodu. Po chwili wróciła, ale już
cieńsza i trochę dalej na północ.

Tavis położył palec na północnym krańcu linii —
tam, gdzie kończyła się mapa i zaczynała biel.

— Las Celidon — powiedział cicho. — Stary las.
Tam jeszcze Hexe-OS nie postawił swoich oczu.

Linia drgnęła, jakby usłyszała nazwę. Przesunęła
się o jeszcze jeden kciuk na północ i znieruchomiała.

— Więc płyniemy na północ — mruknął kapitan. —
Zanim ta nitka zmieni zdanie.

Myrddin leżał w ładowni, pod kocem. Nie mówił.
Nie śnił. Albo śnił czymś, czego nie umiem nazwać.
Czasem, gdy przechodziłem obok, słyszałem, jak
coś w nim szumi. Nie jak rzeka. Raczej jak drganie
struny, której nikt nie dotyka, ale która nie chce
ucichnąć.

I czasem, na mgnienie oka, widziałem w jego
ciemnych kryształach odbicie mułu, którego już
nie ma.

Panoramiczny poziomy separator: antyczne gęsie pióro leży na zimnym, ciemnym wapieniu Świątyni Czaszki Wody. Po lewej stronie gęsty karmazynowy atrament kapie i rozpryskuje się z stalówki. W miarę jak ślad atramentu przesuwa się w prawo, zamarza i przekształca się w świecące złoto-bursztynowe geometryczne linie obwodów, cyfrowe węzły i kod binarny. Minimalistyczne czarne tło, nastrojowe oświetlenie o wysokim kontraście. Dyskretny napis na dole: ⚙ ⌘ [ECHOZEIT UNIVERSE // CORE GRAPHIC] // CC BY-NC-ND 4.0





⚙ ⌘ [MORZE PAMIĘCI — ZAPISKI Z NOTESU MAJTKA]
(zapisane na pokładzie kutra Tavisa, gdy białe klify Albionu giną we mgle za rufą)

Myślałem, że Sektor Zero to puste miejsce na
mapie Systemu. Dziura w kodzie, od której
zaczyna się odliczanie.

Myliłem się. Sektor Zero to cmentarz pod wodą.

W grocie Myrddina zobaczyłem rzeki, których nie
ma już na żadnej mapie i ludzi, których krew
płynie w naszych żyłach, choć Hexe-OS kazał nam
wierzyć, że wzięliśmy się znikąd. Zobaczyłem,
dlaczego starożytni dźwigali wielotonowe głazy na
szczyty wzgórz i dlaczego drążyli puste komory w
sercu kamiennych gór. Nie robili tego z pychy.
Robili to ze strachu, że woda — albo coś gorszego
niż woda — przyjdzie znowu i wygładzi świat do
czysta.

Biała Gładź chce nas przekonać, że jesteśmy
pierwsi i że nie mamy żadnych długów wobec
przeszłości. Że kamień jest tylko kamieniem, a
rzeka tylko wodą.

Ale moja olchowa dłoń wciąż pamięta ciepło
tamtego mułu nad czterema rzekami.

A Myrddin leży teraz w ładowni, pod kocem, z
kryształami w skroniach ciemnymi jak wypalone
węgle. Nie mówi. Kiedy przechodzę obok, słyszę
czasem ten szum — nie rzeki, raczej drganie
czegoś, co nie chce ucichnąć.

Kapsuła Szaraka wciąż tyka. Cicho, równo, jak coś
żywego zamkniętego w miedzi.

Wiem już jedno: dopóki choć jeden człowiek na
tym statku pamięta ciężar zatopionego Ogrodu,
System nigdy nie napisze historii od zera.

Tylko że teraz System nie szuka już kotwicy w
kamieniu.

Szuka jej w nas.

— Bezimienny Majtek

Mapa Mid-World – EchoZeit Universe: panoramiczna, mroczna mapa fantastycznego świata w stylistyce aetherpunk i cyber-mistycyzmu Hexe-OS. W centrum znajduje się wysoka kryształowa latarnia emitująca fioletowo-błękitną wiązkę światła. Na północy rozciąga się Las Kronik ze świecącymi szlakami Echa, na zachodzie Obsydianowa Pustka z Krzemowym Lasem, na wschodzie turkusowe Morze Echa z żaglowym statkiem kapitana Tavisa oraz widoczną na niebie Sferą Archontów. Na południu znajdują się monumentalne wejścia do Komnat Czasu połączone złotymi liniami przypominającymi obwody elektroniczne. Całość otacza ozdobna rama z runami, kodem Hexe-OS i kartograficznymi oznaczeniami.

Dodaj komentarz