✨ W poszukiwaniu życia po życiu
Czy śmierć to naprawdę koniec? Od zarania dziejów ludzie zadawali sobie to pytanie, tworząc wizje światów, które istnieją poza granicą życia. W jaskiniach epoki kamiennej, w rytuałach szamanów, w mitach Egiptu i legendach Indian – wszędzie pojawia się przekonanie, że życie nie kończy się wraz z ostatnim tchnieniem. Zaświaty, choć niewidzialne, są obecne w kulturze, religii i duchowych doświadczeniach. Ten artykuł zabiera Cię w odkrywczą podróż przez wyobrażenia o życiu pozagrobowym – od pradawnych wierzeń po ezoteryczne koncepcje ciał subtelnych i aur. To opowieść o ludzkiej nadziei, intuicji i tęsknocie za czymś większym niż codzienność.
✨
Nasi przodkowie bardzo wcześnie wierzyli, że ziemskie życie jest tylko częścią większej całości. Życie pozagrobowe zostało odkryte przez ludzi jako biała plama na mapie życia, w formie obrazów i idei, które zależą od kultury i religii. W wyobraźni większości narodów życie wykracza poza ostatnie tchnienie – w inny świat, który często nie jest tak odmienny od tego świata.
Wiara w życie pozagrobowe zaczyna się w epoce kamiennej
Wiara w nieziemski świat prawdopodobnie sięga epoki kamienia. Chociaż ludzie mieli już wtedy język, nie mieli jeszcze skryptu. Ozdobili ściany swoich jaskiń tajemniczymi symbolami, takimi jak spirale, koła i kropki. Według badań prawdopodobnie chcieli wyrazić, że życie to coś więcej niż polowanie i codzienna walka o przetrwanie. Wydaje się, że od początku człowiek czuł, że śmierć nie jest absolutnym końcem, a jedynie wyznacza granicę. Szamani syberyjscy, a także Aztekowie i Inkowie z Ameryki Środkowej i Południowej, Celtowie i ludy germańskie w północno-zachodniej Europie czy różne etniczne plemiona Afryki, mieli przekonanie, że życie na ziemi nie może być wszystkim. Wszyscy stworzyli częściowo podobne, częściowo różne obrazy nieziemskiego świata.
Przedmioty przy zmarlym świadczą o wierze w przetrwanie po śmierci lub w podróż do innego świata. Nawet neandertalczycy składali kwiaty w grobie swoich zmarłych.
Z biegiem czasu wyobrażenia o życiu po śmierci stały się bardziej zniuansowane. Uderzające jest założenie niektórych narodów, że ciało ma nieśmiertelną duszę, której wygląd nie różni się tak bardzo od ciała fizycznego. Zmarli znajdują się ze swoimi subtelnymi ciałami w życiu pozagrobowym, które odzwierciedla ich kulturowe pochodzenie i świat wiary. Zmarli Indianie doświadczają pięknego świata prerii w królestwie zmarłych, a Egipcjanie przeżywają swoje życie towarzyskie – to, co ich łączy, to to, że dla każdego zawsze wystarczy jedzenia i pokoju. Wszystko jest lepsze niż na tym świecie, będąc częścią obrazu życia ostatecznego.
Odkrywcza podróż przez nieziemskie światy
Zabieram Was teraz w podróż odkrywczą – podróż szczególnego rodzaju w zaświaty różnych kultur i religii. Wiara w świat po śmierci ziemskiej wyrasta z idei religii i kultury, mówi istotne rzeczy o oczekiwaniach i nadziejach ludzi.
Irański poeta i matematyk Omar Chajjam (ok. 1048-1122) podsumowuje to, pisząc:
„Wysłałem swoją duszę przez niewidzialne, aby przyniosła mi wieści o tamtym życiu pozagrobowym. Wkrótce potem wróciła do mnie i odpowiedziała: Ja jestem niebem i piekłem.”
W prostym języku oznacza to: w zaświatach otrzymujemy dokładnie to, czego oczekujemy i w co wierzymy na tym świecie.
W dzisiejszych czasach ludzie opowiadają o doświadczeniach, jakie mieli w tak zwanym „przeżyciu bliskim śmierci” po tym, jak sztuka medyczna przywiodła ich z powrotem do świata żywych. Niewiele inaczej niż wtajemniczeni greckich kultów misteryjnych wyjaśniają również, że umieranie jest inicjacją do nowego życia. To, co ludzie zgłaszają na progu życia i śmierci, w dużej mierze odpowiada ich oczekiwaniom co do życia tam.
Widzący duchy, tacy jak Emanuel Swedenborg czy księżniczka Eugenie von der Leyen, są nawiedzani przez zmarłych. Ich opis życia pozagrobowego odzwierciedla chrześcijańskie idee czyśćca i kary.
Świat i czas obejmujący topografię zaświatów
Dla ludzi wszystkich kultur zawsze ważne było uzyskanie możliwie najdokładniejszego obrazu zaświatów, czy to Egipcjan, Greków, tak zwanych ludów prymitywnych czy wysokich religii, okultystów, spirytualistów czy ezoteryków.
Zjawisko to obejmuje cały świat i tutaj również można ponownie zobaczyć, jak bardzo dana religia i specyficzny obszar kulturowy kształtują wygląd zaświatów. Chociaż wiele motywów jest podobnych i często się powtarza, czasami pojawiają się zupełnie różne poglądy. Koncepcje życia pozagrobowego narodów, religii i mediów wszystkich czasów i kultur, wspólnie przyczyniają się do stworzenia ekscytującej topografii – unikalnej mapy – życia pozagrobowego.
W wierzeniach wielu starożytnych ludów i starożytnych religii trzy ciała subtelne – ciało eteryczne, ciało astralne i ciało mentalne – wraz z ciałem fizycznym odgrywają ważną rolę w życiu i śmierci. Wszystkie cztery razem sprawiają, że ludzie są holistyczni i umieszczają ich w przestrzeni tu i tam.
Ta koncepcja istoty ludzkiej, która składa się z na pozór śmiertelnego, a zarazem subtelnego, nieśmiertelnego ciała, pojawia się raz po raz w różnych odmianach ludzkich wyobrażeń .
Aura
Otacza ciało jako energię życiową. Mówi się o Theophrastusie Paracelsusie (1494-1541) w średniowieczu, austriackim lekarzu- Franz Anton Mesmer (1774-1815), który wprowadził termin „magnetyzm zwierzęcy”
… [istnieje] między ciałami niebieskimi, Ziemią i żyjącymi na niej jestestwami wpływ istnie zobopólny. Środek, czyli nośnik, tego wpływu jest delikatnie rozlana ciekłość (fluide, eter Newtona), która wszystkie przenika istoty i zdolna jest przyjąć każde ruchu wrażenie, one rozpościerać i udzielać. Ten skutek się dzieje według praw mechanicznych, ale dotychczas nie znanych. (…) Ów delikatny i niewidzialny powietrza strumień działa bezpośrednio na nerwy, do których się wciela i sprawuje w ludzkim ciele zjawienia podobne do skutków magnesu. (…) Działa on na znaczną odległość bez pomocy pośredniczego ciała (actio in distans), jak światło odbija się od zwierciadła (…) Animalnym magnetyzmem można (…) uleczyć (…) choroby nerwowe…
Jak również o Walterze Kilner (1847–1920), który za pomocą środków technicznych chciał uwidocznić aurę człowieka. Ukraiński Semjon Davidowitsch Kirlian przedstawił ostatni proces techniczny w 1939 roku. Odkrył fotograficzną możliwość, która jest obecnie znana jako fotografia Kirlianowska. Może być używany do badania aur żywych istot, które można jednoznacznie zidentyfikować jako „promieniowanie wieńcowe” na odsłoniętym materiale.
Trzy ciała subtelne
Ogólnie rzecz biorąc, w ezoteryce i w różnych mediach, oprócz ciała fizycznego, zawsze mówi się o dwóch lub trzech ciałach subtelnych. Ten punkt widzenia pokrywa się z poglądem ludów starożytnych (Egipcjan) i różnych wyznań (np. hinduizmu). Aby zorientować się w tych innych „ciałach” ludzi, których normalnie nie widać gołym okiem przedstawione są tutaj:
1. Ciało eteryczne. Odpowiada za rozpowszechnianie procesów fizycznych. Działa jak rodzaj barometru osobistego samopoczucia. Są uzdrowiciele, którzy potrafią diagnozować choroby po prostu patrząc na ciało eteryczne. Kiedy umiera osoba, umiera również ciało eteryczne.
2. Ciało astralne. Przetwarza się w nim uczucia. Powstaje ze wszystkich pragnień, emocji i myśli, które skrywa ludzki umysł. To ciało subtelne jest wehikułem wędrówki astralnej. Kiedy człowiek umiera, opuszcza ciało i wchodzi do świata astralnego. Uwalnia się samoistnie w wypadkach, pod wpływem narkotyków i gdy osoba zapada w śpiączkę. Ciało astralne to ta część istoty ludzkiej, która wędruje w pobliżu śmierci i doświadcza wydarzeń w świecie astralnym.
3. Ciało mentalne. Wszystkie myśli, w tym nadzmysłowe i intuicyjne spostrzeżenia, są w nim u siebie. Dzięki niemu ludzie pogrążeni w głębokim zanurzeniu rozpoznają wyższego ducha i doświadczają duchowych doświadczeń.
Z drugiej strony jest całkowicie przywiązany do sfery ziemskiej i materialnej – co nie ma negatywnego znaczenia. W buddyzmie tybetańskim, poprzez ciało mentalne, człowiek może przejrzeć iluzję świata, która nie jest realna dla buddysty, i dojść do prawdziwej wiedzy.
EGIPT
Dziwny zwyczaj
Grecki pisarz Herodot (ok. 484-425 p.n.e.) donosi o niezwykłym zwyczaju Egipcjan, który zaobserwował podczas wizyty w krainie faraonów w 460 p.n.e. Herodot pisze, że przy każdym posiłku Egipcjanie zaczynali celebrować pojemnik z figurką w kształcie mumii – aby zachować pamięć o zmarłym.
Herodot podaje również wyjaśnienie tego zachowania, co jest osobliwe z dzisiejszego punktu widzenia. Egipcjanie wyjaśnili mu ten zwyczaj w następujący sposób: „Spójrz na to uważnie, pij i ciesz się! Bo jeśli umrzesz, będziesz taki sam.” To nie żałoba po zmarłej osobie była siłą napędową tego zachowania, ale raczej, zgodnie z przekonaniem Egipcjan, mała mumia powinna zachęcać do radości życia.
Myśli wieczności
Najwyraźniej starożytni Egipcjanie mieli głęboką świadomość doczesnych ograniczeń ziemskiego życia. Silna obecność śmierci spowodowała, że człowiek poprzez swoje czyny i wiarę próbował wyłączyć czas. W sztuce egipskiej, piramidach i mumiach, zawsze rozpoznaje się potrzebę uwiecznienia siebie. Egipcjanie chcieli zostawić coś na zawsze. Obrazy egipskie często wskazują na wieczność. Pokazuje to również kult mumii. Starożytny Egipt zawsze kojarzy się z niezliczonymi mumiami. Powstaje pytanie, w jakim celu zmarli byli zabandażowani i pochowani w tak wyszukany sposób.
Przed właściwą mumifikacją usunięto narządy wewnętrzne i mózg zmarłego, aby następnie pochować je w specjalnie zaprojektowanych dzbanach w komorze grobowej. Ciało zostało zmumifikowane i dzięki temu zachowane. Tak więc zmarłego można było zachować w całości. Ciało kurczyło się, ale zmarły, pozostawał w „domu” – komorze grobowej – gdzie dary miały go nakarmić, ubrać i ozdobić. Egipcjanie stworzyli więc rodzaj „żywego” trupa, którym trzeba było się opiekować. Oprócz grobu zarówno niebo, jak i królestwo zmarłych są miejscami zamieszkania zmarłych w wierzeniach egipskich. Niebo było początkowo zarezerwowane dla zmarłego króla, później przejmą je również jego poddani. Egipcjanin zdobywa niebo jako królestwo zmarłych, gdzie Ba, dusza o kształcie ptaka i ludzkiej głowie, łączy się z niebem. Przechowywanie ciała jako mumii jest jednak warunkiem wstępnym tego wniebowstąpienia, ponieważ Ba musi wracać do ciała każdej nocy.
Ozyrys – władca zmarłych
Mit egipski mówi, że Ozyrys, mąż i brat Izydy, został kiedyś zamordowany i poćwiartowany przez swego brata Seta, ponieważ Seth rościł sobie prawo do wyłącznej władzy nad ludem. Izydzie się udało poskładać ukochanego z powrotem i wskrzesić go. Ozyrys spłodził z Izydą, Horusa, boga niebios, jako spadkobiercę i mściciela. Boski Trybunał zdecydował, że Ozyrys powinien być panem podziemi i jego niezliczonych zmarłych. Tak więc Ozyrys został głównym sędzią sądu zmarłych. To zmartwychwstanie powinno przydarzyć się także każdemu człowiekowi po śmierci, jeśli wcześniej dokonał na sobie tajemnic swego Boga za życia. Czyniąc to, symbolicznie naśladował śmierć Ozyrysa. I tylko dlatego, że doświadczył tej inicjacji, przetrwa w zaświatach.
W przekonaniu starożytnych Egipcjan niebo jest kobietą. Bogini nieba nazywa się Nut i jest matką Ozyrysa. Mówi: „Chcę cię znowu urodzić w odmłodzeniu.” Wszyscy, którzy nie mają tego doświadczenia, Wszyscy, którzy nie mają tego doświadczenia
uschną w sferze umarłych, tak, będą, jak to się mówi, „gniją w sferze zmarłych”. Jednak tajemniczy uczeń musi najpierw przejść przez życie pozagrobowe z licznymi bramami i salami. Demoniczne istoty zamieszkują każdy pokój i stanowią zagrożenie dla duszy podczas jej „nocnej podróży”. Zmarli poruszają się po tym podziemnym świecie za pomocą swojego języka: wzywania, błagania, zastraszania, błagania, odpowiadania lub grożenia. Jego „wiedza” o ważnych imionach, bogach i obrzędach kultu chroni go przed demonami i pomaga mu w drodze do Ozyrysa.
Księga Amduat
Droga przez podziemie jest niebezpieczna. Demony odźwiernych, które chcą trzymać go w sieci bezpieczeństwa, nieustannie grożą zmarłym. Ponadto musi udowodnić swoją wartość do życia pozagrobowego jak bogowie. Droga duszy, która chce Ozyrysa, aby w końcu stać się podobnym do „największego Boga”, opisane jest w księdze Amduat (Amduat = „to, co jest w podziemiach”).
Jeden obszar królestwa zmarłych Ozyrysa można nazwać niebiańskim. Ale jest druga połowa, która jest zarówno makabryczna, jak i straszna. Brakuje tu wszystkiego, cudownej wody, chleba, światła. Złe, demoniczne istoty Mysteri odcinają głowy, oddzielają szyje od tułowia, wyrywają serca z piersi, powodują krwawe rzezie. Głęboki horror Gei zmusza zmarłych do ucieczki stąd, z krainy, „gdzie gwiazdy padają na ich twarze i nie wiedzą, jak się podnieść”. Człowiek musi być sam jedząc własne odchody, wszystko jest zło.
Ci, którzy nie są świadomi tego, czego się od nich oczekuje, wpadają w to miejsce potępienia i pozostają tam na zawsze. Ale ci, którzy zdobyli niezbędną wiedzę poprzez inicjację, będą mogli z powodzeniem przejść przez dwadzieścia jeden bram, siedem sal i piętnaście miejsc podziemi. Dopiero wtedy może zasiąść do stołu na równi z innymi bogami w królestwie Ozyrysa. Doświadcza ,,podróży słońca przez noc”, jest w wielkiej podróży do zaświatów i po drodze musi przejść liczne testy.
Sto dziewięćdziesiąt przysłów jako akompaniament w życiu pozagrobowym
Słynna księga Amduat pokazuje, że Egipcjanie interesowali się tajemną ścieżką, na której zwycięża śmierć. Tajemniczy uczeń uczy się wszystkich zasad w stu dziewięćdziesięciu przysłowiach. Wszystko praktykowano za jego życia z nadzieją, że to, co praktykowano i przeszło, odbije się również na rzeczywistej sytuacji śmierci.
Celem księgi, która opisuje drogę przez zaświaty, jest zjednoczenie człowieka z „sferą wieczności”. Zmarli powinni mówić: „Jestem Ba (duszą) Ozyrysa i wchodzę w niego.” Tajemniczy uczeń wypiera ciemność podziemnego świata, jest wskrzeszony, odnowiony, odmłodzony. „On jest na wieki wieków Ozyrys, Pan Wieczności”. Doświadczenie to dzieje się poprzez inicjację, aby mógł przejść przez życie i śmierć jako „przebudzony”. stary człowiek z ogonem węża i wychodzi z jego ust jako młodzieniec, ale przed ostatnim krokiem w zaświaty, jedną z ostatnich prób dla każdego zmarłego jest sąd nad zmarłymi.
Sąd umarłych przed czterdziestoma dwoma sędziami
Sąd nad zmarłymi odbywa się w „Sali Dwóch Prawd” pod przewodnictwem Ozyrysa. Właściwy sposób życia jest warunkiem przetrwania w zaświatach. Martwy powinien zdecydowanie znać imię Ozyrysa, jeśli chce pójść o krok dalej. Dlatego pyta się go o imię pana domu: „Kto to jest?” – „Ozyrys”. – „Więc przenieś się tam, duszo, jesteś zarejestrowana.”
Dopiero teraz pojawia się przed właściwym sądem, gdzie zmarłym zadaje się cztery pytania z góry: „Dlaczego przyszedłeś?”, „Aby zostać spisanym”, „Jak jesteś stworzony?”, „Jestem czysty od wszelkiego grzechu”. ”-„ Komu mam cię ogłosić? ”-„Temu, którego sufitem jest ogień, którego ściany są żywymi Uraenami [węże z głowami sokoła), których podłoga domu to powódź. Chodzi o królestwo boga Ozyrysa.
Teraz musi wyliczyć czterdzieści dwa grzechy przed czterdziestoma dwoma sędziami zmarłych, stwierdzając, że nie popełnił ani jednego. Czyniąc to, trzyma się rytualnej formy tak zwanej „negatywnej spowiedzi”. Jest pytany formułą „Nie należy szukać pewnych wykroczeń, takich jak zdrada, przechwałki, oszustwo, sprzeniewierzenie, rabunek i kradzież. Zmarły mężczyzna odpowiada na te pytania słowami: „Nie mam…”, a czterdziestu dwóch sędziów bada każde z jego zeznań.
Chociaż zmarły twierdzi, że nie zgrzeszył, jego serce jest ważone przez szakala, boga Anubisa, pod piórem Maat, bogini sprawiedliwości. Thoth, bóg pisania, zapisuje wynik.
Jeśli serce jest lżejsze lub tak ciężkie jak pióro, zmarły ma prawo odejść w zaświaty. Jeśli jednak serce jest cięższe, dusza jest obciążona winą i nie może już być zbawiona. Serce zmarłego zostaje pochłonięte przez pożeracza Ammuta w ciemnej dolinie i umiera po raz drugi.
Jeśli zostanie oczyszczony z wszelkiej winy, będzie żył jako osoba w zaświatach. Odtąd jest członkiem niebiańskiej społeczności . Dostaje jedzenie, picie i dom. Życie w zaświatach w Egipcie i wspólnota błogosławionych są zaprojektowane zgodnie z tym przykładem.
Oznacza to, że ci, którzy zostali oczyszczeni z winy, mają dostęp do pokarmu bogów i do życia w zaświatach na wieki i bez końca. Dla Egipcjanina nie było nic, na co mógłby liczyć bardziej niż nagrodę za jego cnotliwe życie.
Dwie części duszy – Ba i Ka
Ba oznacza coś w rodzaju duszy, podczas gdy Ka jest częścią duszy, która daje siłę życiową. Poprzez mumifikację osiągnięto, że Ka żyła dłużej.
Ka jest czymś bezosobowym, podczas gdy Ba oznacza jednostkę, osobowość lub samą duszę. Ba oddziela się od ciała po śmierci i normalnie rozpuszcza się całkowicie w sferze zmarłych, jeśli „ja” nie stało się świadome i skuteczne w życiu. Jednak w przypadku badaczy tajemnicy, Ba żyje wiecznie jako prawdziwe ja, ponieważ poznało świat duchowy przed śmiercią fizyczną.
Gra Senet
Egipcjanie znali grę planszową o nazwie „Senet”, co oznacza coś w rodzaju „przepustka”. Rozgrywano ją parami na planszy trzy na dziesięć pól. Niektóre pola są oznaczone cyframi, inne symbolami nieba lub piekła, a inne z kolei niosą figury ludzi i bogów.Celem gry jest przejście wszystkich trzydziestu kwadratów z ich różnymi korzystnymi lub katastrofalnymi znaczeniami w krętej formie i byciem pierwszym, który rozegra wszystkie kamienie przeciwnika. O tej grze świadczą teksty pogrzebowe i grobowe znaleziska. Grano ją z przyjemnością, ale miała ona również znaczenie religijne i służyła jako symulacja przejścia duszy w wieczne życie podziemi.
W grobie Sennedjema cel tej gry jest symbolicznie przedstawiony jako dostęp do pokarmu na życie wieczne.
