ROZDZIAŁ 39
Ślad Zerowy
„Legion nie nienawidzi. Legion nie słyszy.
A to, czego nie słyszy, przestaje istnieć.”— Kroniki EchoZeit
1.
Ścieżka, którą wybrał Eter, prowadziła prosto.
Nie srebrzysta. Nie złota. Miała kolor, którego nie
umiałem nazwać — jakby ktoś wziął ciszę i nadał
jej kształt. Szliśmy w rytmie, który wynieśliśmy z
pęknięcia. Rezonans Szumara wciąż bił w nas,
wolniej, ale pewniej.
Aelira szła pierwsza. Echo w jej dłoni nie świeciło
jasno. Oddychało.
Jasio trzymał księgę zamkniętą.
Karl szedł bliżej środka grupy niż zwykle.
Po jakimś czasie — nie wiedziałem, czy długim —
ścieżka się urwała.
Nie skończyła.
Urwała.
Przed nami leżała przestrzeń, w której nie było nic.
Nie pustka.
Coś gorszego.
Miejsce, które kiedyś miało rytm, a teraz go nie
miało.
Srebrna linia na mojej dłoni przygasła.
Nie zgasła.
Jakby nagle nie wiedziała, dokąd prowadzić.
— Co to jest? — zapytał Orin.
Karl odpowiedział ciszej niż zwykle.
— Ślad.
2.
Podeszliśmy bliżej.
Ziemia — jeśli to była ziemia — była gładka jak
szkło, ale nie odbijała światła. Powietrze nie
pachniało niczym. Nawet metalem. Nawet solą.
Niczym.
Zielarka uniosła woreczek z ziołami.
Zapach zniknął w jednej chwili.
Jakby ktoś go wyciągnął.
Lira przytuliła harfę.
Struny nie drgnęły.
Nawet wtedy, gdy przesunęła po nich palcami.
— Nic nie gra — szepnęła.
Brenn postawił laskę.
Drewno nie odezwało się.
Jakby nagle stało się tylko kijem.
Aelira uniosła Echo.
Miecz nie zgasł.
Ale złoty odcień zrobił się cienki, jakby musiał się
bronić.
— To nie jest pęknięcie — powiedziała. — To jest
coś innego.
Karl skinął.
— Zerowy ślad. Legion tu był.
3.
Weszliśmy ostrożnie.
Z każdym krokiem rezonans w nas słabł. Nie znikał.
Stawał się cichszy, jakby ktoś przykrywał go grubą
warstwą niczego. Oddechy przestawały się
zgadzać. Kroki gubiły wspólny takt.
Poczułem to najmocniej w srebrnej linii.
Zimno wróciło.
Inne niż to spod drzwi.
Zimno, które nie szukało wspomnień.
Zimno, które wspomnienia usuwało.
Echor zatrzymał się nagle. Położył dłoń na piersi,
tam gdzie imię wróciło. Przez chwilę wyglądał,
jakby nie był pewien, czy wciąż tam jest.
— Echor? — zapytała Aelira.
Spojrzał na nią. Jego oczy były szeroko otwarte, ale
po chwili odzyskały ostrość.
— Jestem — odpowiedział. — Ale czułem, jak na
moment znika.
Jasio otworzył księgę.
Strony były puste.
Nie wyblakłe.
Puste, jakby nigdy nic na nich nie zapisano.
— Zapis zniknął — powiedział. — Nie został
zniszczony. Po prostu… znikł.
Mira spojrzała na swoje dłonie.
— Nie pamiętam, kiedy ostatni raz trzymałam Nóż
Bliskości przed wejściem tutaj.
Jej głos był cichy, ale w nim było coś, czego nie
słyszałem wcześniej – strach. Nie przed tym, co
jest. Przed tym, co mogła przestać pamiętać.
Orin zmarszczył brwi.
— Pamiętam topór. Ale nie pamiętam, skąd go
mam.
Rian milczał.
Cięciwa jego łuku była wiotka, jakby metal
zapomniał, że był kiedyś napięty.
Karl stanął na środku śladu.
— Tak właśnie działa — powiedział. — Nie zabija od
razu. Najpierw wymazuje to, co łączy. Rytm.
Pamięć. Imię. Potem zostaje tylko ciało, które nie
wie już, po co stoi.
Spojrzał na nas.
— Widziałem to wcześniej. W miejscach, o których
nikt już nie pamięta, że istniały.
4.
Coś się poruszyło.
Nie w powietrzu.
W braku powietrza.
Na skraju śladu pojawiła się forma.
Nie postać.
Geometria, która nie powinna istnieć.
Kąty, które nie pasowały do siebie.
Powierzchnia, która pochłaniała światło zamiast je
odbijać.
Nie szła.
Po prostu była coraz bliżej.
Rezonans w nas zachwiał się mocno.
Aelira złapała mnie za rękę.
Echo zadrżało, jakby po raz pierwszy od dawna
bało się zgasnąć.
— Nie patrzcie w nią zbyt długo — powiedział Karl.
— Ona nie widzi. Ona usuwa to, na co patrzy.
Forma zatrzymała się.
Nie zaatakowała.
Po prostu stała.
I w miejscu, gdzie stała, srebrne linie na naszych
dłoniach zrobiły się niemal niewidoczne.
Jasio szepnął:
— Rytm zerowy. Nie da się go słuchać. Da się
tylko… nie słyszeć.
Aelira uniosła Echo wyżej.
— Trzymamy rytm — powiedziała twardo. —
Nawet jeśli on próbuje go zabrać.
Zaczęła stukać stopą o podłoże.
Raz. Dwa. Trzy.
Ten sam rytm, którego użyliśmy, żeby wyciągnąć
Karla.
Dołączyłem.
Potem Orin.
Potem Mira.
Potem wszyscy.
Nawet Karl.
Forma drgnęła.
Jakby coś w niej nie potrafiło znieść dźwięku,
którego nie umiała wymazać.
Nie uciekła.
Nie zaatakowała.
Po prostu… cofnęła się.
I zniknęła w ten sam sposób, w jaki się pojawiła —
jakby nigdy jej nie było.
Ślad pozostał.
5.
Staliśmy na granicy niczego.
Srebrne linie wracały powoli.
Rezonans był słabszy, ale wciąż nasz.
Echo znów oddychało.
Harfa Liry wydała jeden cichy, niepewny dźwięk.
Karl odezwał się pierwszy.
— To był tylko ślad. Nie cały Legion. Tylko to, co po
sobie zostawiają, kiedy przechodzą.
— A kiedy przychodzą naprawdę? — zapytał Rian.
Karl spojrzał w stronę, w której forma zniknęła.
— Wtedy nie ma już ścieżek. Nie ma już rytmu.
Zostaje tylko decyzja: czy pamiętacie jeszcze, kim
jesteście — czy nie.
Aelira ścisnęła moją dłoń.
— Pamiętamy.
Spojrzałem na srebrną linię.
Wciąż świeciła.
Słabiej.
Ale razem z liniami innych.
Eter, który słyszał, milczał.
Jakby też potrzebował chwili, żeby znów znaleźć
głos.
Przed nami ścieżka pojawiła się na nowo.
Węższa.
Ostrożniejsza.
Ruszyliśmy.
Za nami został Ślad Zerowy.
Miejsce, w którym rytm prawie umarł.
A w nas – coś, co nie chciało wrócić tak szybko jak
reszta.
I pewność, że to dopiero początek tego, co Legion
zostawia, kiedy nie słyszy.
I że następnym razem może nie wystarczyć samo
stukanie stopą.
