ROZDZIAŁ 10 – Przebudzenie Legionu
Drzwi Komnaty zamknęły się z głuchym hukiem.
Echo zamilkło.
Przez krótką chwilę wydawało się, że wszystko
wróciło do równowagi.
Aelira oddychała ciężko.
W jej dłoni wciąż pulsowało światło Pierwszego
Wspomnienia.
Nie było gorące.
Nie było zimne.
Biło jak serce.
Nagle posadzka zadrżała.
Najpierw delikatnie.
Potem coraz mocniej.
Kamienne ściany zaczęły pękać.
Z głębi korytarzy rozległ się przeciągły dźwięk
przypominający róg wojenny.
Nie należał do ludzi.
Nie należał do żadnego znanego świata.
— To niemożliwe… — wyszeptał Orin.
— Oni już tu są.
Z ciemności wyłoniły się pierwsze sylwetki.
Echo w ścianach zamilkło, jakby bało się ich
imienia.
Czas w korytarzu cofnął się o pół sekundy —
ledwie zauważalnie, ale wystarczająco, by
powietrze drgnęło w nienaturalny sposób.
Kamienne kolumny zadrżały nie od ruchu, lecz od
pamięci, która próbowała uciec.
Nie szły.
Sunęły.
Czarne płaszcze falowały, jakby nie dotykały
powietrza.
Ich twarze ukrywały maski przypominające
pęknięte tarcze zegarów.
W dłoniach trzymali włócznie utkane z czarnego
światła.
Na ich piersiach lśnił znak odwróconej klepsydry.
Legion Zerowego Czasu.
Pierwszy wojownik uniósł dłoń.
Powietrze wokół Aeliry zatrzymało się.
Pył zawisł nieruchomo.
Krople wody przestały spadać.
Nawet oddech stał się cięższy.
— Nie pozwól im cię zatrzymać! — krzyknęła Mira.
Aelira ruszyła.
Metal zabrzęczał.
Pierwsza włócznia przecięła miejsce, w którym
jeszcze przed chwilą stała.
Uderzyła o posadzkę.
Kamień nie pękł.
Po prostu…
zniknął.
Jakby nigdy nie istniał.
Rian wyciągnął miecz.
Iskra przecięła mrok.
Starł się z dwoma legionistami.
Ich broń nie raniła ciała.
Odcinała wspomnienia.
Po jednym uderzeniu Rian zapomniał twarz
swojego ojca.
Po drugim…
nie pamiętał już, dlaczego walczy.
— Rian!
Głos Aeliry przebił ciszę.
Dotknęła jego ramienia.
Z jej dłoni wytrysnęło złote Echo.
Wspomnienia wróciły.
Na chwilę.
To wystarczyło.
Rian odrzucił przeciwnika.
Orin zablokował kolejne ostrze.
— Musimy uciekać!
— Nie. — odpowiedziała Aelira.
Spojrzała na światło zamknięte w swojej dłoni.
Zrozumiała.
Pierwsze Echo nie było bronią.
Było kluczem.
Legioniści nie przyszli go zniszczyć.
Przyszli po nie.
Nagle cały korytarz rozdarł huk.
Kamienne kolumny rozsypały się jak pył.
Z pęknięcia rzeczywistości wyłoniła się wysoka
postać.
Czarny płaszcz. Srebrna maska.
Echo, które jeszcze przed chwilą pulsowało w
powietrzu, zatrzymało się wokół niego jakby bało
się poruszyć.
Maska nie odbijała światła.
Odbijała wspomnienia —krótkie, migotliwe
Obrazy, które znikały, zanim ktokolwiek zdążył
je rozpoznać.
Kael Varyn.
Przywódca Legionu Zerowego Czasu.
Spojrzał na Aelirę.
Czas wokół niego nie płynął — drżał, jakby
próbował zdecydować, czy powinien istnieć.
Nie uniósł broni.
Nie wykonał ani jednego kroku.
Światło w dłoni Aeliry zadrżało.
Nie ostrzegawczo. Nie w strachu.
Jakby rozpoznało kogoś, kogo nie powinno
pamiętać.
— Dziękuję — powiedział spokojnie.
Na ułamek sekundy echo w korytarzu odbiło jego
głos, ale nie jako dźwięk — jako wspomnienie,
które nie powinno istnieć.
Wszyscy zamarli.
— Przez tysiąc lat nikt nie potrafił odnaleźć
Pierwszego Wspomnienia.
Jego spojrzenie spoczęło na świetle pulsującym w
dłoni Aeliry.
— Ty zrobiłaś to za mnie.
Aelira poczuła, jak ziemia usuwa się spod nóg.
To nie ona odnalazła Echo.
To Echo…
odnalazło ją.
A Kael od początku wiedział, że właśnie tak się
stanie.
Daleko nad Aelionem rozległ się pierwszy grzmot.
Na niebie pojawiła się ogromna szczelina.
Nie przypominała burzy.
Wyglądała jak pęknięcie w samym czasie.
I z tej szczeliny zaczęły wyłaniać się tysiące
czarnych sylwetek.
Wojna o Ostatnie Echo właśnie się rozpoczęła.
